ZORROBLOG

Wertujemy!

2012-02-01T02:46:00.001+01:00

Flip book, flick book, daumenkino, folioscope, kineograph. Nie ma polskiej nazwy, choć zwiastował narodziny kina. Sekwencja klatek, ustawionych w odpowiedniej kolejności. Prosta animacja. Złudzenie ruchu, które zawdzięczamy mózgowi - ludzkiej niedoskonałości, która prowadzi do nadinterpretacji tego, co widzimy. John Barnes Linnet nie był pierwszy, ale to on opatentował tę "zabawę z obrazem" w 1868 roku. Chcecie więcej? Najlepiej odwiedzić stronę ''wszystko o flip booku".

Książeczkową animacyjkę można zrobić sobie samemu - najprościej na brzegu zeszytu. Można także wykazać się większym zaangażowaniem i pociąć kartki w paski, narysować co trzeba i spiąć klamerką. A co trzeba? Najlepiej kolejne kadry prostego ruchu - każdy następny obrazek powinien nieznacznie różnić się od poprzedniego. Tak na początek. Można także zrobić cykl zdjęć - wydrukować i złożyć - efekt ten sam: ruchomy obraz.

Flip booki wracają do łask jako przyjemny prezencik-zabaweczka lub proste medium do współczesnych eksperymentów z postrzeganiem ruchu i tworzącą się przez to przestrzenią. Szkoda, że nie u nas. Bo "nie u nas" można podążać wieloma tropami. Na przykład tak po prostu wrócić do początków, czyli ery przedfilmowej dzięki serii, którą wydaje Chronicle Books przy współpracy z MoMA i francuską wytwórnią filmową Gaumont (jakby nie było: najstarszą działającą wytwórnią filmową na świecie).

Flip booka do kolorowania Herve'a Tulleta - L'arbre trudno już kupić, ale może komuś się poszczęści podczas wycieczki do Francji. Rosnące drzewo.

Mnie na przykład już się poszczęściło, choć niewiele ostatnio podróżuję. Mam za to znajomych, którzy robią to za mnie. I z Japonii ja, czyli moje dzieci dostaliśmy dwie książkowe animacje. Królik z długimi uszami (「うさみみ」) i Odwiedziny w jamie (「客の多い穴」). Myślę, że po japońsku musiało to brzmieć lepiej. W każdym języku wygląda za to dobrze i robi piorunujące wrażenie na dzieciach. Mała rzecz, a cieszy. Od pary zapaleńców.

Wertownik? Kieszonkowe kino. Niby nic, a cieszy.

* * *

W 2005 roku w Kunsthalle w Düsseldorfie można było obejrzeć bardzo ciekawą kompilację prac inspirowanych ruchem sekwencjonalnym - nie tylko flip booki. Nazwiska, które pozwalają pójść dalej, poza zabawkę i tanią rozrywkę - George Griffin, Ruth Hayes, John Baldessari, Robert Breer, Tacita Dean, Elliott Erwitt, Keith Haring, Janet Zweig oraz ponad setka innych. Flip booki mają na swoim koncie także Andy Warhol (on też) i Pedro Almodovar (kto by pomyślał) oraz Damien Hirst (on ma już wszystko).

John Baldessari Zorro (Two Gestures and One Mark)

Smok Wawelski rządzi

2012-01-29T01:23:00.004+01:00

Jest zima, więc gady i inne wolnobiegające atrakcje krakowskie śpią. Nie śpią twórcy, więc pospieszyli (jakiś czas temu) na konkurs organizowany przez Zamek Królewski na Wawelu, Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie oraz stronę Polska ilustracja dla dzieci - Legendy wawelskie. Ilustracja dla dzieci. Ta wystawa także jest dla dzieci. Wystarczyło dodać kilka atrakcji - olbrzymie poduszkowe puzzle, siedziska i ciężką owcę do rzucania.

Michał Suska

Edyta Burliga Estela

Michał Bychowski

Monika Hanulak

Bohdan Butenko

Wspominanie o tym wydarzeniu jest zapewne spóźnione. Całe szczęście czas trwania wystawy postanowiono przedłużyć, więc udało mi się obejrzeć ją w czasie ferii. Warto było. Oprócz nagrodzonych prac, a te można było zobaczyć na partnerskiej stronie konkursu, pokazano propozycje reszty uczestników. Byli młodzi, byli starzy. Przyznam, że jurorzy mieli trudny orzech do zgryzienia i najwyraźniej postawiono na twórców już względnie znanych. Ci nieznani nie odstawali. Optymistyczna to konstatacja, bowiem rodzi nadzieję, że grupa ta liczna wyprze niedługo wszystkich, którzy nie potrafią rysować i nie zobaczymy już żadnych brzydkich książek. Ani w supermarkecie, ani na poczcie, ani w kiosku. Nigdzie. Można sobie pomarzyć.

Małgorzata Rej

Każdy, komu nie dość biegania i układania puzzli, rzucania owcą i oglądania ''obrazków'', może kupić sobie za złotówkę kartkę z nagrodzoną ilustracją, zakładkę lub po prostu książkę ziustrowaną przez jurorkę konkursu, Elżbietę Wasiuczyńską. Wawel. Zamek tajemnic Magdaleny Skrabskiej za 22 złote.

Więcej informacji o samym konkursie na stronie ''wawelskiej''. Więcej ilustracji tu. Wystawa czynna jeszcze do 29 lutego, od wtorku do niedzieli, od 10:00 do 15:00, w Centrum Wystawowo-Konferencyjnym na Wawelu, w Krakowie.

Blog roku

2012-01-14T13:50:00.001+01:00

Nadchodzi czas, gdy w środowisku blogowym wrze krew - głosowanie na blog roku. Kategorii wiele, wszystkie mocno obstawione.

W zeszłym roku zorroblog także wdepnął w tę plątaninę, dzielnie walczył, nawet wyszedł z kategorii do drugiego etapu i tam został, że tak powiem. Nie do końca 'został', oczywiście udało się dzięki temu dotrzeć ''z misją'' do większej ilości osób, poczuć, jak ważne jest wsparcie innych i jak wiele osób jest w stanie docenić to, co wystawione jest w sieci za darmo. Docenia się taką zawartość wysyłając smsa, którego wartość można przeliczyć na jedną bagietkę, bądź dwie kajzerki. Taką bułę można oszamać, czytając kilka wpisów z zorrobloga lub innego. Swoje bardziej osobiste przemyślenia na temat konkursów i tego jak na takiej arenie radzą sobie tematy, związane z kulturą dla dzieci, pozostawię dla siebie, wszystko to piszę po to, żeby zwrócić uwagę na tych, którzy dalej dzielnie walczą. Polska ilustracja dla dzieci - bez niej już wielu nie wyobraża sobie internetu. Źródło informacji o dokonaniach polskich artystów, tworzących książki dla dzieci. Jeśli choć raz zdarzyło Wam się tam zajrzeć - wyślijcie smsa, podarujcie im bułkę. Nie ma nic bardziej frustrującego jak brak przełożenia ilości czytających na sukces na blogowej arenie.

PS. W konkursie startują też inni gracze ''z naszej branży" - >Półeczka z ksiązkami< oraz nowy >Wielokropek<.

1 x 365

2012-01-08T21:36:00.003+01:00

Codziennie jedna książka z kolekcji polskiej i zagranicznej. Czyli dwie. Obrazkowa, czyli ilustrowana. Dla dzieci, choć czasem dla dorosłych (a może wyłącznie). W przeciwieństwie do 100% obrazu, współgrająca z tekstem. Przede wszystkim: stojąca na półce, leżąca na podłodze lub innej powierzchni płaskiej (przeważnie). Mojej powierzchni. Zapraszam: ksiazkiobrazkowe.blogspot.com -> 1x365. Przynajmniej. 00:01 i 10:00.

Świerszczowe koty

2012-01-06T14:51:00.001+01:00

Pankot i Kotpan w styczniu tymczasowo zawiesili karierę telewizyjną, żeby stać się bohaterami komiksów w Świerszczyku.

rys. Agata Dudek

Idzie nowy...

2011-12-29T00:20:00.007+01:00

Jeszcze nie zdążyłam przepisać wszystkiego ze starego (2010) do nowego (2011), a już ten ostatni za chwilę się przeterminuje. Wydaje się, że czas przejść z analogu na cyfrę. Jak jednak poradzić sobie z sentymentem do papieru?

Dwa lata temu udany kalendarz, zwany prywatnikiem wypuściło po raz pierwszy wydawnictwo Hokus Pokus. Ilustrował Ignacy Czwartos. Przyznam, że nigdy nie używałam go jako ''zwykłego kalendarza''. Jego forma(t) nasuwa bowiem inne sposoby użytkowania. To doskonała książeczka do upamiętniania, pisania, notowania, rysowania i uwieczniania, bazgrania, wklejania i takich tam. Zachęcona wielozadaniowością kupiłam wtedy hurtowo cztery. Wystarczyło dorobić tasiemkę (nie było, a to cegła), przyciąć odpowiednią gumeczkę (otwierał się w torbie) i... gotowe (no, jakby miał jeszcze kieszonkę...).

Po dwóch latach, czyli właśnie teraz pojawił się kolejny. Jest tasiemka! Nie ma gumki spinającej (może za dwa lata). Są ilustracje Jana Bajtlika. Sztuk 500 wydano. Mój ma nr 274. Na 2014 życzyłabym sobie (i Wam) niepospolitych ludzi w ich dniu codziennym. Na 2012 po prostu radochy, której tu (w Warszawie, na Mazowszu, wschodzie i zachodzie, w Polsce) po prostu brakuje.

Daniel de Latour (na zakupach w Carrefour)

Wesołych Świąt

2011-12-23T22:34:00.000+01:00

Drodzy Czytelnicy (twórczy oraz twórczości konsumenci)!
Pisząc te słowa przypaliłam łosia, choinkę i dwa Muminki, ale co tam. Oby sens działania nie opuszczał Was ani na chwilę, oby chciało Wam się inwestować w siebie i w ludzkość, oby to, co robicie, pisząc, wydając, wychowując lub kupując (książki te) pączkowało, sens miało i było po coś. Walczyć trzeba, takie czasy. Niektórzy się po to rodzą.
Pani Zorro 4Eva

Czas świątecznych książek

2011-12-22T00:54:00.002+01:00

Najpierw jest babie lato, a potem zaczyna się jesień. Następnie jesień się kończy, a po niej nadchodzi zima, chwyta mróz i pada śnieg. Wtedy można zacząć czekanie na Mikołaja.* To także czas, gdy wyciąga się książki, których latem czytać nie wypada. W zeszłym roku pokusiłam się o ''mikołajowy miks totalny", czyli listę wstępną nieprzebranych pokładów o tematyce świąteczno-mikołajowej. Pozycji przybywa. Oto świeżynki tegoroczne.

Pan Brumm obchodzi Boże Narodzenie / Daniel Napp

Przede wszystkim trzeba znać pana Brumma, niedźwiedzia nierozgarniętego, aczkolwiek śmiesznego. Jeśli poznało się już jego przygody, sposób w jaki "obchodzi Boże Narodzenie" może nie zaskoczy was tak bardzo. Otóż książka, ostrzegam, jest wielce kontrowersyjna ideologicznie. Pan Brum wespół z panem Borsukiem oraz panem Kaszalotem postanawiają wyciąć sobie choinkę z lasu. Niestety ubiega ich inny złodziej, czyli pan Ryjek. Robią więc Ryjkowi najazd na domostwo, zjadają żarcie, które sobie przygotował (i rodzinie), po czym wywijają się, kradnąc przy okazji uprzednio ukradzione drzewko wraz z ozdobami.

Tato, kiedy przyjdzie Święty Mikołaj? / Markus Majaluoma

Pan Różyczko ma troje dzieci i kobietę pracującą (beztwarzową i nieobecną). Pan Różyczko zwykle sobie radzi, bo dziatwa nauczyła go, że trzeba być twórczym i nie przejmować się szczegółami. Zatem pan Różczyko stara się jak może. Tym razem zmaga się z kolacją wigilijną, sąsiadem Rurką i kwestią mikołajową. Kolacja wigilijna daleka od polskiej, takoż i żona, a matka dzieciom (także nieobecna, ale o tym już wspominałam). Obecni: Mikołajowie (w nadmiarze).

Gąska Zuzia i pierwsza gwiazda / Petr Horacek

Wigilijna gęś (obecna na rysunkach w książce Majaluomy) jeszcze żyła, gdy rysował ją Petr Horacek. Lubię Horacka (nie lubię gęsi, szczególnie nieżywych) i bardzo się ucieszyłam, że w końcu wydano go w Polsce. Wydano w wersji polsko-angielskiej, choć w przypadku opowieści o Zuzi uważałabym na angielski. Zuzia jest głupia, jej angielski gęsi i nawet samych Anglików nie zawsze cieszy dowcip niegramoty. Gąska Zuzia i pierwsza gwiazda - tytuł właściwie wszystko wyjaśnia. Głupia Zuzia podąża za gwiazdką na choinkę. Podobno nakład się wyczerpał. Ho ho ho!

Lojalnie ostrzegam, książki to obce i sprzeczne z zasadami ''obchodzenia Świąt" w naszym kraju.

PS. Śnieg nie jest niezbędny do czytania książek o Świętach. Inaczej przyszłoby nam z tym czekać do lutego.

* Tato, kiedy przyjdzie Święty Mikołaj? / Markus Majaluoma

Wydawnictwom dziękuję za udostępnienie książek.

Wiecznie świeże

2011-12-21T00:12:00.004+01:00

Nie zdziwię Was, jeśli powiem, że warto kupić nowego Pinokia. Nowe tłumaczenie Jarosława Mikołajewskiego (na spotkaniu promocyjnym niezwykle ciekawie opowiadał o procesie), pełne rozmachu, niby klasyczne, a jednak bardzo ekspresyjne i niepokojące ilustracje Roberta Innocentiego oraz wyjątkowo bogate wydanie - dopracowane szczegóły, obwoluta, zdobień wiele. Jakimś cudem i wielbiciele współczesnego minimalizmu mają szansę się odnaleźć... O Pinokiu powinnam była napisać już dawno, bo to w ogóle bardzo ciekawa postać, choć zamordowana przez dobre dusze, które umieściły ją na liście lektur. Zamordowana jedynie poprawnym omawianiem i absoutnie niedozwolonymi opracowaniami graficznymi.

Skrzaty - książka dzieciństwa ludzi urodzonych w latach 80. Do niedawna osiągała na rynku antykwarycznym absurdalnie niebotyczne ceny, które nakręcali oczywiście nie tyle wielbicielie krasnoludków, co tęskniący za minionym dzieciństwem dorośli. Znowu jest, choć cena za takie wydawnictwo nie może być niska. Spodoba się nie tylko maluchom, cały czas wierzącym w równoległy świat baśni. Kolejne tomiszcze, które robi wrażenie - duże, grube, dobrze wydane: książka-prezentowe-marzenie.

A to rzecz, łącząca pokolenia - Gucio i Cezar. Jeśli wydaje ci się, że już nic z tego nie pamiętasz, że nie potrzebujesz, bo nie masz dzieci lub je masz, ale one ''wyrosły już z obrazków" - mylisz się! Na tym się wychowaliśmy. Nie sposób nie znać Butenki, wieszcza ilustracji komiksowej. Dwie Siostry, pod czujnym okiem autora, wydały zeszyty, które powstały w efekcie współpracy Krystyny Boglar i BB. Obowiązkowo na półkach wszystkich Polaków! Także grube, także dobrze wydane, a do tego nasze-polskie (to dla wszystkich, którzy lubią popierać rodzimą produkcję).

* * *

W kategorii wiecznej świeżości muszą też pojawić się książki, które u nas pojawiły się po raz pierwszy, choć wymyślono je napisano i narysowano pół wieku temu! Nowy Jork napisał Zdenek Mahler, a zilustrował Vladimir Fuka, ale pech tak chciał, że ten drugi postanowił dokonać żywota w kraju kapitalistycznym, bo plusy nie przysłoniły mu minusów (stąd też wzięła się ta książka). Za karę komunistyczne władze czechosłowackie posłały książkę na śmierć. Był 1964 rok, zbliżała się Gwiazdka. Książka na nowo wydana została w 2008. To rzecz dla wszystkich - małych i dużych - przede wszystkim dla wielbicieli dobrej szkoły ilustracji, poczucia humoru i niszczącej energii miasta, które nigdy nie śpi.

Drugą z książek poniekąd także uziemił na naszym rynku komunizm. Pierwsza ilustrowana opowieść o Muminku (Mimbli i Małej Mi) wyszła w 1952 roku - Co było potem? Ano potem był jeszcze zeszyt drugi - Kto pocieszy Maciupka i trzeci, czyli Niebezpieczna podróż. Te wydano w Polsce w latach 80. Pierwszą część uziemiła niemoc drukarni - kto i jak miał wycinać te okna?! Zdolności wycinankowe zyskaliśmy dopiero niedawno. I oto wynik: prawie 70 lat po premierze mamy na polskiej ziemi pierwszą książkę obrazkową o Muminku. Do tej pory cieszyłam się rymem wersji angielskiej, teraz możemy popławić się w tym, co wymyśliła Ewa Kozyra-Pawlak. I wykaligrafowała. Hura.

No i kolejna polska świeżynka, a staroć szwedzka. Zimowa wyprawa Ollego Elsa Beskow (1874-1953) napisała w 1907 roku! Siła tłumaczenia powoduje, że lat jej ubyło, choć została urocza patyna ilustracji i delikatny posmak retro.

* * *

Kwestię świeżości omawiałam wcześniej, jeśli by się ktoś pytał.

Wydawnictwom dziękuję za udostępnienie książek.

Moryc

2011-12-17T18:00:00.005+01:00

Sieciówki krytykowane są za wszystko - że zawyżają ceny, że wykorzystują tanią siłę roboczą, że produkują rzeczy nietrwałe, że są źródłem pozornie awangardowej mody sztampowej. Na pewno nietrudno znaleźć fakty potwierdzające każdy z tych zarzutów. Globalne firmy, generujące niezły zysk mogą także, bo stać je na to, zaangażować się w projekty słuszne. Nawet jeśli to tylko listek figowy, który osłaniać ma krwiożercze kapitalistyczne zapędy.

H&M włączył się do akcji UNICEFu "All for Children", czyli Wszystko dla dzieci, wypuszczając na rynek serię ubrań dla dzieci (nic dziwnego) oraz zabawek (także nic zaskakującego) oraz książkę (!). Celem jest wspieranie praw dzieci w Bangladeszu i zapewnienie im dostępu do edukacji. Książka dostępna jest już w polskich sklepach i kosztuje 9,90. Za tę cenę nie tylko pomagacie dzieciom (25% idzie na wsparcie akcji Unicefu), ale dostajecie także całkiem porządny projekt - pięknie wydaną książkę obrazkową w twardej oprawie o papierze, który nie leżał nawet obok kredy. I tu w zasadzie jest pies pogrzebany: coś, co powstało w pewnym sensie w celach charytatywnych (bo jednak nie wszystko idzie na potrzeby akcji), jest produktem wysokiej jakości. Zwracam na to uwagę, ponieważ życzyłabym sobie (i wam), żeby było to regułą takich akcji. Niestety nie jest. Zwykle firmy bądź organizacje balansują na granicy kiczu - kupujemy ich produkty nie dla urody rzeczy, lecz ze względu na cel, któremu służą. Firmy z kolei wychodzą chyba z założenia, że wszyscy i tak powinni być wdzięczni za fakt, że raczą się dzielić swoimi pieniędzmi z potrzebującymi. Jak wiadomo pieniądze te po części są nasze. Dopóki ich nie wydamy...

Książkę Moritz! można kupić także jako książkę. Historyjka jest prosta i niezbyt wyszukana - autorstwa Caroline Bruckner, zilustrowana przez projektantkę i siostrę pierwszej - Therese. Nie jest to wielkie dzieło, ale nie ma się także czego wstydzić. Oczywiście nie bez kozery owca nazywa się Moryc (Hennes & Mauritz do niedawna było firmie w oficjalnych podpisach). Wartością, która pojawia się niejako poza projektem jest po prostu promocja czytelnictwa. Książka dla dzieci w ofercie firmy modowej jest jednak rzadkością. Mam nadzieję, że coraz więcej firm, próbując poprawić swój wizerunek będzie uciekało się do tego "przebiegłego fortelu".

UNICEF nie wspiera żadnej konkretnej marki, produktu czy usługi. Takoż Pani Zorro. Wspieram czytelnictwo i miłość do obrazu.

Moritz!

Bruckner & Bruckner
format 23 x 23 cm

oprawa twarda

strony nienumerowane

wyd. H & M

Kwestia świeżości

2011-12-14T12:17:00.002+01:00

W poprzednim wpisie poruszyłam problem nurtujący wielu - jak wybierać książki dla dzieci pod choinkę. Nieopatrznie wspomniałam kwestię świeżości, rzucając rękawicę terminom przydatności do spożycia. Otóż okazuje się, że w przypadku wyrobów książkowych (nie mylić z książkopodobnymi, których należy się wystrzegać z uwagi na dużą zawartość konserwantów) kwestia świeżości nie jest taka oczywista, bowiem należy rozpatrzywać ją na wielu płaszczyznach i w perspektywie szerokiej.

1. Świeżość, czyli pomysły dyktowane przez ducha współczesności, a odzwierciedlające zmagania ludzi bądź zwierząt XXI wieku. Czasem świeże historie osadzone są w epoce przedindustrialnej, co może być początkow niezrozumiałe, ale dalsza analiza zazwyczaj pomaga w wyjaśnieniu pozornej sprzeczności.

2. Świeżość, czyli wydane niedawno. Możliwe do zweryfikowania na podstawie daty wydania, umieszczonej na początku lub końcu książki. W tej kategorii mieszczą się zarówno utwory młode, czyli napisane i wydane niedawno, jak i te, które wydano co prawda przed chwilą, lecz napisano przed chwilami siedmioma (za siedmioma górami).

3. Świeżość drugiej młodości. Zdarzają się utwory świeże, aczkolwiek wydane i napisane przed siedmioma chwilami za siedmioma górami, ale rzadko trafiają one pod świąteczne choinki i adresowane są jako prezenty dla dzieci. Świeżość drugiej młodości najlepiej odbierana jest bowiem w grupie koneserów - ludzi z doświadczeniem, często pomłodych, a przedstarych. Nawet najbardziej wyrobione dziecko nie odbierze tego prezentu z grupy koneserskiej jako ''świeży'', kierując się w swoich ocenach przede wszystkim metodą organoleptyczną z wpisu poprzedniego.

W następnym wpisie znakomite przykłady artykułów ''pierwszej świeżości drugiej młodości", czyli że czasami data przydatności do spożycia wyznaczona jest na lata i produkt nigdy się nie przeterminowuje. Tymczasem pozostawiam was z indykiem pierwszej świeżości, bowiem narodził się kilka dni temu z woli artystki młodego pokolenia i wyraża ducha XXI wieku.

Przedświąteczna jazda

2011-12-10T17:10:00.001+01:00

W mediach okrasza się ten problem pięknym nagłówkiem, a piękno jego zawiera się w uniwersalności przekazu (można podstawić dowolną dziedzinę, a i tak się sprawdza), czyli "Jak wybierać książki dla dzieci pod choinkę?".

Spieszę donieść, że przede wszystkim musimy zmierzyć rozłożystość choinki, czyli średnicę koła, którą zajmuje w rzucie z góry. Teoretycznie bardzo nas to ogranicza, bowiem najrozsądniejszym posunięciem zdaje się być zakupienie drzewka przed nabyciem prezentów. Informacja, której tajemnicę skrywa rozłożystość choiny, będzie przydatna podczas interpretowania formatów książki, ponieważ w dobrym tonie jest, żeby książki nie wystawały poza obiekt. Można jednak działać przodem do tyłu, czyli mając na uwadze wymarzone rozmiary drzewka, ruszać na zakupy. Możliwości rynkowe i tak zweryfikują nasze wyobrażenia.

Przystępujemy do badań.

Metoda podstawowa, czyli o r g a n o l e p t y c z n a . Metoda ta jest metodą szybką i tanią – nie wymaga kosztownego sprzętu i zazwyczaj nieniszczącą, czyli nie prowadzi do zużycia badanego materiału.*

1. Walory wzrokowe - co z oczu to i z serca. Pamiętajmy, wbrew teoriom głoszonym przez politycznie poprawną większość - należy książkę sądzić po okładce. Jeśli już w gąszczu propozycji przyciągnie waszą uwagę (wzrokową, przypominam), należy wziąć wyłowioną książkę pod uwagę w pierwszej kolejności. To może być efekt działania tak zwanej 'kobiecej intuicji' (co wykracza nieznacznie poza daną metodę badawczą). Intuicji zawierzyć należy także w przypadku, gdy jest się mężczyzną, choć w takim przypadku prawdopodobnie będzie to intuicja kogoś innego.

2. Dotyk, czyli pierwszy kontakt bezpośredni. Nasza ręka wędruje w stronę półki. Ręka powinna słuchać mózgu, do którego poniekąd informację wysłał wzrok. Jeśli nie słucha, należy zwiększyć czujność. Może pierwsze wrażenie było jednak mylące? Jeśli zdecydowaliście się dotknąć, czerpcie przyjemność płynącą z papieru. Najpierw okładka. Miła? Ciepła? Szorstka? A może śliska? Jak bardzo śliska? Jak wąż (odradzamy) czy też jak lód (pod rozwagę)? Synchronizujemy zmysły: włączamy wzrok. Czy bardzo oślepia? Czy oślepia swą urodą, czy też czymś innym? Na czym polega przyjemność płynąca z jej dotykania? Czy przypadkiem nie na tym, że cieszymy się z faktu jej rychłego odłożenia? Ręce należy uprzednio umyć w celu spotęgowania wrażeń i osiągnięcia wyroków pozbawionych błędów poznawczych.

3. Walory węchowe - stopień trzeci. Bierzemy książkę i powoli zbliżając w kierunku narządu węchowego wdychamy woń, którą wydaje, jednocześnie skupiając się na skojarzeniach, które przywodzi nam wspomniana czynność. Wskazane w tym momencie byłoby zamknięcie ócz, czyli narządu z punktu pierwszego. Czynimy to tylko na chwilę, bowiem będą nam one przydatne do zadań z punktów dalszych. Zaleca sie na tym etapie tzw. wertowanie. Wertowanie, które zaprowadzi nas do punktu czwartego, czyli organiczna technika studiowania. Ujmując książkę w obie dłonie, kciukiem upuszczamy kolejne kartki - praworęczni z lewej na prawą, leworęczni z prawej na lewą. Wertowanie tradycyjne, bliskie przekładaniu (bądź przerzucaniu) kartek, a polegające na posługiwaniu się oślinionym kciukiem i palcem wskazującym nie wchodzi w grę (bakterie!). Ta część [...] nie powinna nam zająć więcej niż 10 - 15 minut. Jeżeli chcemy, możemy już po tym etapie zrobić króciutką, 2 - 5 minutową przerwę.*

4. Słuch, czyli szelest papieru. Pamiętajcie, szlachetny materiał brzmi lekko i przyjemnie, a pamięć dźwięku na długo pozostaje echem realnym lub pamięciowym. Dźwięki głuche, plaskate i bez polotu dyskwalifikują obiekt, który pomyślnie przeszedł trzy poprzednie stopnie. Przypominam: narządy słuchu nazywa się uszami*

5. Zmysł smaku. Angażowania tego zmysłu nie zaleca się, a cząstki chemiczne pozyskane tą drogą mogą zaszkodzić badającemu, choć - zgodnie z najnowszymi trendami - ołów z farb winien zostać wyeliminowany. Ponadto razem z użyciem języka bądź całej jamy ustnej tracimy istotną cechę naszej metody: brak zniszczeń w obrębie badanego przedmiotu. Jeśli nawet jakimś cudem książka pozostaje w dobrym stanie mimo użycia ww jamy, działa to tylko na jej niekorzyść.

Pamiętajcie! Wynik badania organoleptycznego jest subiektywny i jako taki może być zawodny. *

Zatem co robić? Jak wybierać książki dla dzieci pod choinkę?

Warto byłoby kupować produkty świeże. Abstrahując od tego, że sprzedaż produktów przeterminowanych grozi sankcjami prawnymi, jest to najzwyczajniej w świecie w złym guście, a zły gust (bad taste) w towarzystwie gorszy może być nawet od nieświeżego oddechu (bad breath / halitosis).

Zatem już wkrótce: PRODUKTY ŚWIEŻE!

Innych przedświątecznych problemów nie będę się tu roztrząsać.

* Cytaty pochodza z Wikipedii, podstawowego źródła informacji XXI wieku.

Dlaczego?

2011-12-08T01:52:00.000+01:00

A dlaczego na świecie są wojny? To pytanie pada zawsze. Odpowiedzi jest wiele, a żadna z nich nie jest zadowalająca. O ile przyczyny bywają ''zawiło-proste", o tyle rezultat jest jasny i dobrze znany. Zatem nie zdradzę pointy, jeśli zacznę od końca.

Mikołaj Popow (Nikolai Popov / Николай Попов) znał krajobraz po bitwie z własnego doświadczenia. Urodził się w Saratowie nad Wołgą w 1938 roku. Jego dzieciństwo to przerwy pomiędzy nalotami, bombardowaniami, nie do końca zrozumiane poczucie zagrożenia. Choć tam przynajmniej strzelano z jednego kierunku, taka pociecha z naszej perspektywy.

Książkę wydano w 1996 roku w Szwajcarii, potem w Niemczech, Austrii, USA, Francji i Hiszpanii. W Rosji dopiero po 14 latach od premiery, ale to nas akurat nie powinno dziwić. Poza Rosją w każdym razie od razu ją zauważono - nagrodzono i wciągnięto na listę lektur obowiązkowych.

To z założenia książka bez słów (wordless) - 19 obrazów i jedno pytanie powtarzane w wielu językach Warum?, Why?, Зачем?, Por Que?, Pourquoi?, Dlaczego? Zagalopowałam się. Jedyną książką obrazkową o wojnie do tej pory pozostaje u nas Kruszek i Jagusia, wydana ku przestrodze przez dawne Endo w 1999 roku. Ku przestrodze wydawcom, bowiem pozycja w 2004 roku (5 lat po premierze!) wzburzyła wiceprzewodniczącego Komitetu Ochrony Praw Dziecka tak mocno, że rozpętała się burza, która na celu miała uchronienie delikatnej psychiki dziecka. Kruszka i Jagusię napisała pod pseudonimem Elżbieta, Francuzka polskiego pochodzenia, może dlatego nie wiedziała, jak wrażliwe są polskie dzieci.

Obrazy są mocne, przekaz jasny, ewidentne odwołanie do Batrachomyomachii, greckiego poematu heroikomicznego, w którym myszy o mały włos nie wytłukły całej żabiej populacji. Tam wszystko zaczęło się od myszy ''porywającej okruchy", u Popowa od myszy porywającej kwiaty.

* * *

Mikołaj Popow to przede wszystkim malarz. Ukończył Moskiewski Instytut Poligraficzny. Ma na koncie dwa złote medale z Lipska (1971 i 1977), złoty medal i grand prix na BIB (1975 i 1977), brązowy medal na VII Międzynarodowym Biennale Grafiki w Krakowie (1978) i tak dalej... Zrobił ilustracje nie tylko do Dlaczego? Także do Małej Baby Jagi / Маленькая Баба Яга (1972). Więcej jego prac można zobaczyć tu, a tu klasyczny rosyjski miś, mедведь. Pracował także przy animacjach, robił scenografię. Malarz-niepoprawny idealista. Naczytał się Dostojewskiego, Tołstoja, Remarque'a i Hemingway'a. I have created this book because it seems to me that if children can understand the senselessness of war, if they can see how easily one can be sucked into a cycle of violence, they may become a force for peace in the future. I also hope that adults who share the book with children will reexamine their own thoughts on the futility of war.
[słowo wstępne: Stworzyłem tę książkę, ponieważ wydaje mi się, że jeśli dzieci zrozumieją bezsens wojny, jeśli przekonają się jak łatwo wciąga błędne koło przemocy, staną się siłą, dzięki której w przyszłości zapanuje pokój. Mam także nadzieję, że dorośli, którzy będą oglądali tę książkę z dziećmi, przewartościują swoje spojrzenie na wojenny bezsens. ]

Tego sobie i Państwu życzę.

(I w co, przyznam, nie wierzę.)

A teraz najlepsze. Moje francuskie wydanie ma... dopisany tekst, który opowiada o tym, co widać na "załączonej ilustracji". I to właściwie postanowiłam pozostawić bez komentarza. Nie chcę doprowadzić do wojny polsko-francuskiej.

Genialna animacja Konflikt / Конфликт Gari Bardina (Гарри Яковлевич Барденштейн 1941) powstała o ironio losu, w 1983 roku. Rosjanie zawsze bezbłędnie potrafili mówić o wojnie. I je prowadzić.

Pourquoi?
Nikolai Popov
oprawa twarda
strony nienumerowane
format 15 x 19 cm
wydawnictwo Minedition 2010

Dziewczyny górą!

2011-12-06T01:36:00.008+01:00

Nie przebrzmiały jeszcze echa sobotniego sukcesu Joli Dylewskiej, niesamowicie utalentowanej i wrażliwej operatorki filmowej (Złota Żaba na Festiwalu Camerimage za zdjęcia do filmu Agnieszki Holland W ciemności), a już poniedziałek przyniósł wieści o sukcesach pań na polu książkowym, czyli nagrody IBBY, tzw. "Książka Roku". Wyjątkowo przekażę tylko suche fakty, bowiem nie dane mi było uczestniczyć w wydarzeniu.

Nagroda w kategorii KSIĄŻKA OBRAZKOWA powędrowała zasłużenie do Iwony Chmielewskiej za książkę Pamiętnik Blumki. O książce jeszcze nie pisałam, ale zachęcam do przeczytania wywiadu z nagrodzoną. Piękne zwieńczenie roku obfitującego w ważne nagrody (Bolonia!).

Nagroda w kategorii ILUSTRACJA przypadła Agacie Dudek za to, że się tak pięknie rozwija (jak rozmaryn) i w tym roku wydała na świat kilka ciekawych rzeczy (także ilustracje do czołówki "Pankota", ale tego szacowne gremium pewnie nie miało na uwadze). Tam konkretnie nagroda została przyznana za Wędrując po niebie z Janem Heweliuszem z tekstem Anny Czerwińskiej-Rydel. To też kiszę od dłuższego czasu na swoim stole.

A jeszcze Ewa Świerżewska i jej praca u podstaw, czyli nagroda za upowszechnianie czytelnictwa poprzez wszystko, co się tylko da, a przede wszystkim portal qlturka.pl

O k l a s k i !

il. Agata Dudek

Ponadto...

Jury w składzie Małgorzata Cackowska, Maria Ryll, Tomasz Ciecierski przyznało wyróżnienia dla ilustratorów Książka Roku 2011.

W kategorii książka obrazkowa:

Jan Bajtlik za ilustracje i tekst książki Europa pingwina Popo

W kategorii ilustracje:
- Marta Ignerska za ilustracje i projekt graficzny do książki Alfabet Przemysława Wechterowicza

- Marianna Oklejak za ilustracje do książek Janusza Korczaka Król Maciuś I i Król Maciuś na wyspie bezludnej oraz za ilustracje i projekt graficzny książki Bum! Bum!! Bum!!!

Wyróżnienie specjalne dla wydawnictwa Wytwórnia za tom Brzechwa. Wiersze dla dzieci w opracowaniu graficznym Macieja Buszewicza, Lecha Majewskiego, Piotra Młodożeńca i Grażki Lange w uznaniu dla konsekwentnej realizacji projektu edytorskiego wydań klasyki dziecięcej.

Nagrodę literacką Książka Roku 2011 jury w składzie Ewa Gruda, Małgorzata Kąkiel i Weronika Kostecka przyznało:

Joannie Klarze Teske za książkę dla dzieci Pies w Krainie Wędrującej Nocy oraz Zofii Beszczyńskiej za książkę dla młodzieży Jajko księżyca.

Szwedzkie dzieciństwo 3

2011-12-04T00:23:00.000+01:00

Zachwyca literatura skandynawska nas Polaków. Ach, ci Szwedzi, wzdychamy, dlaczego oni tak potrafią. Ano mało to romantyczny naród, o ptaszkach, kwiatkach nie chce pisać, urodą przyrody się nie zachwyca, pozostaje pieśń codzienności. Codzienność jednak, jeśli popatrzeć na filmy i programy dla dzieci, na których wychowało się dzisiejsze pokolenie trzydziestoparolatków, wygląda nader frapująco.

Otóż były to czasy, gdy telewizja dla dzieci zaczęła się zmieniać...

Przede wszystkim Tårtan (Ciasto) - film o trzech braciach marynarzach, osiadłych na lądzie, a do tego w cukierni.
Poznajcie ich:
Janos - najstarszy z trzech braci, realista w przymałych ciuchach. Widzi siebie jako "prawie głowę" całego biznesu i stara kontrolować braci. Drażliwy. Nie lubi psów.
Hilding - średni brat, szybko tracący zapał. Doznaje napadów okresowej depresji, ale poza tym wykazuje dziecięcą ciekawość świata. Paraduje w kapciach i brudnym berecie.
Frasse - najmłodszy brat - niezdarny, nudny, ale zawsze szczęśliwy. Uwielbia słodycze, kocha zwierzęta.

Połączyła ich... miłość do muzyki. Grający Janosa Jan Lööf to mieszkający obecnie w Grecji artysta, pisarz, rysownik i muzyk jazzowy. Mats G. Bengtsson, czyli Hilding to także muzyk (pianista), tak samo jak Krister Broberg, który obecnie prowadzi w Sztokholmie warsztaty muzyczne dla dzieci jako Wujek Kiełbasa. Tårtan wymyślił duet, muzyk i filmowiec Håkan Alexandersson oraz Carl Johan Louis De Geer - człowiek orkiestra - muzyk, pisarz, projektant, fotograf, scenograf, dziennikarz i oczywiście filmowiec. Dorastał między innymi w... Warszawie, ale było to krótko i po łebkach w czasach, gdy jego ojciec sprawował tu funkcję dyplomatyczną. Ciekawostka: w poniższym klipie występuje w przebraniu małpy.

Jak można się domyślić serial zawierał wiele odniesień do rzeczy, do których dzieci nie miały dostępu, więc przyciągał przed telewiory także dorosłych. Geer i Alexandersson żartowali sobie z Bergmana, parodiowali gatunki, nawiązywali do wątków z ówczesnej kultury popularnej, byli lewaccy, zamieszczali ukryte aluzje do światowych wydarzeń (wojny w Wietnamie!). Nie pominięto nawet starych dobrych dowcipów o pierdzeniu i bekaniu. Doprawdy trudno uwierzyć, że film (dla dzieci) o perypetiach Frasse, Janosa i Hildinga powstałby w jakiejkolwiek telewizji w Polsce, dziś czy kiedykolwiek (prędzej ''kiedykolwiek" niż dziś). Panowie ''ze zjednoczenia'' by do tego nie dopuścili. 1973 rok. To jest dobry rocznik, wierzcie mi. Ale wracając do braci, cukierenkę udało im się otworzyć, a potem nawet trochę prowadzić, ponieważ nie zawrócił na nich uwagi szwedzki Sanepid. Jak już zwrócił i się pojawił, był to ostatni odcinek. Warto rzucić okiem chociażby na postać Pana z Sanepidu.

W tym samym 1973 roku powstał program Fem myror är fler än fyra elefanter, czyli Pięć mrówek to więcej niż cztery słonie, stworzył go Bengt Linné. Występowała trójca: Magnus Härenstam (pedantyczny ojciec), Brännström Brasse (roztrzepany synuś) i Ewa Remaeus (panna mądralińska - matka). W scenariuszu rozbrykany Brasse najczęściej przechytrzał Evę i Magnusa, co przypominać miało, że wyobraźnia i ciekawość jest czasami ważniejsza od wiedzy!!! Umieściłam aż trzy wykrzyniki, bo do tych wniosków Szwedzi doszli przynajmniej 38 lat temu i choć program na początku lat 70. krytykowano za zbyt mało poważne podejście do wychowania przyszłych obywateli, twórcy nie dali za wygraną. Tak więc celem nadrzędnym Pięciu mrówek... była oczywiście dobra zabawa (dla dzieci), a zaraz potem nauka liter i cyfr. Temu właśnie służyły m.in. rewiowe kawałki tercetu. Warto zwrócić uwagę na towarzyszącą muzykę. Nic, co by kojarzyło się z naszą ''muzyką dla dzieci'', choć przyznać muszę, że ta właśnie była w dawnych naszych czasach wyjątkowo udana. W każdym razie, oto kolejna odsłona ''Najlepszego szwedzkiego programu dziecięcego wszech czasów". O wpływie Fem myror är fler än fyra elefanter na pokolenie lat 70. napisano nawet rozprawę naukową.

I pomyśleć, że w 1973 krytykowano ten program za zbyt szybkie tempo...

Lost (in naleśnik)

Staffan jest zmuszany do jedzenia wielkiego naleśnika...
Vilse i pannkakan (1975) znaczy ''zagubiony w naleśniku". Przy tej serii odpadali nawet najzuchwalsi wielbiciele abstrakcji do lat 10. Pan Staffan Westerberg w każdym odcinku miał bowiem wizje na planie naleśnikowym (sam zresztą napisał do tego scenariusz). A oto lista ''osób'', które mu się widziały:

Vilse (Utracony) kierowany palcem Pana Stefana;

Vilja - jego żona (zgubiona i znaleziona w lesie);

Trashanken (Obdartus) chce żeglować po horyzont, ale Stefan spłukuje go w WC;

Älber Laban (Łosiu) też by chciał, ale bez mamy nigdzie nie pójdzie;

Brandkapten Holm (Kapitan Holm) jest dosyć odważny (jak na naleśnikowy program), czasem śpiewał w duecie z Aniołem;
Lucyfer ma magazyn ziemniaków w piekle;

Storpotäten (Kartofel) jak to kartofel - "jest bardzo niegrzeczny";

Galileo Galilei - pan przedszkolanek... i to jaki pan...
Taki właśnie:

Pamiętam przedszkolną traumę, zastępy zwracających pożywienie i siebie długo międlącą ''jedzonko''. Moją przedszkolną wychowawczynią bez wątplienia był(a) Galileo Galilei. Nie mam teraz najmniejszych wątpliwości. Zresztą i Larsa von Triera także lepiej rozumiem, na pewno wychował się na naleśniku...

- Nikt nie lubił tzw. ''pana ze skarpetą'', ale często puszczali, mówi Katja, moja szwedzka informatorka. Znamy ten motyw z polskiej telewizji. Ale wracając do naleśnika - to się kochało lub nienawidziło. Przeciwnicy krzyczeli "Psujesz całe pokolenie!", grono wielbicieli skandowało "To twoja wina, Staffan Westerberg".

Czy widziałeś naleśnik?
Och, jak duży,
nie jedz go.

 Być może ktoś tam jest.
Kto to może być?

Nie wiem.

Czy może ktoś tutaj, kto odszedł na manowce?

Ktoś, kto traci?

Chcemy zobaczyć!

 Czy może ktoś tutaj, kto odszedł na manowce?

Ktoś, kto traci?

Chcemy zobaczyć!

Ktoś, kto traci?

Chcemy zobaczyć!

Chcesz zobaczyć?

Chcą zobaczyć.

* * *

A w ogóle to Szwedzi porwali Czeburaszkę i krokodyla Gienę. Wzięli z ZSRR, nazwali, o zgrozo, Drutten i Giena (Drutten och Gena) i kazali grać w wymyślonych przez siebie teatrzykach. Walkę o równouprawnienie społeczne przekuli w satyrę o równości płci. Jeśli chodzi o zwierzęta, to jedynie o krowach potrafią opowiadać. Inne, jak widać, muszą sobie sprowadzać z zagranicy. Tak jak my opowiadania o dniu codziennym.

Sprowadzili także Piaskowego Dziadka. Piaskowy Dziadek nazywał się tu, zgodnie z tradycją John Blund. Piosenka tytułowa stała się kołysanką śpiewaną przez szwedzkie babcie wnuczkom przed zaśnięciem. Dźwięki, niczym złoty piasek sypały się w oczy (a przede wszystkim uszy) małych Szwedów. Postać Sandmana rozdającego sny bliska jest bowiem tradycji germańskiej. Andresen z duńska nazwał ją Ole Lukøje - Ole Zmruż Oczko. Piaskun występuje również u E.T.A. Hoffmanna. Współcześnie także u Neila Gaimana. Ale to już dla 'starszych dzieci.'

Dziadku, drogi dziadku...

* * *

To oczywiście nie wszystko.

Kalles Klätterträd (1975) - podobno "najbardziej psychodeliczny program dla dzieci". Ale czy po dzisiejszych przykładach zrobi na kimś piorunujące wrażenie? Tam Kalle tradycyjnie wspina się na drzewo, duma nad życiem i marzy o Emmie. Dziadek, równie tradycyjnie czyta gazetę. Ciekawy to zresztą i częsty motyw w szwedzkiej twórczości dla dzieci: mężczyzna z nosem w gazecie.

Farbrorn som inte vill va' stor (1979), o mężczyźnie, który wyobraża sobie, że jest chłopcem. Ten sam duet, który stworzył Kallego, czyli Peter Cohen i Olof Landstrom z POJ-filmprodukcjon. Narrator, Gösta Ekman jest popularnym szwedzkim aktorem ze znanej aktorskiej rodziny. Dziadek Gösta Ekman Senior był legendarnym aktorem teatralnym, pierwszą gwiazdą szwedzkiej sceny.

Bamse (1966), Världens starkaste björn najsilniejszy miś na świecie, który nabierał krzepy po wypiciu miodku. Nastrajało go to prospołecznie, więc pomagał słabszym. Nic wielkiego. Konserwatywne zachowania. Nawet ten miodek wpisuje się w schemat. Tym bardziej, że Bamse żeni się z Brummelisą i w 1982 roku postanawia rozmnażać. Na plan pierwszy zatem wysuwa się rodzina. Historyjki o misiu występowały nie tylko w formie ruchomych obrazków, ale także bardzo popularnego komiksu.

Boktipset (1976-1989), którego piosenkę przewodnią znali wszyscy. Protoplasta Bajkonurrra. Pan czyta książkę na tęczowym fotelu siedząc.

Fablernas värld (1968-1992). Świat Bajek z mądrą sową, która znowu jest mężczyzną, czyli Jakobem Ugglą. Całkiem miła animacja poklatkowa. A w niej oprócz wspomnianego już Jakoba sowy: wilk Pentti Varg, lis Tango Räv, najmilszy ze wszystkich Charles Murmeldjur i inni.

Dziękuję za uwagę. To było szwedzkie dzieciństwo 3. Lata 70.

Magda WyTwarza

2011-11-30T18:31:00.006+01:00

il. Marta Ignerska

- Jak z Magdy Kłos-Podsiadło stałaś się Magdą Kłos-Podsiadło - wydawczynią?

6 lat temu Magda Kłos-Podsiadło uznała, że czas na Wielką Zmianę. Zrezygnowała więc z dotychczasowej pracy, spotkała odpowiednich ludzi i postanowiła zaryzykować. Podobno tak jest w życiu co 7 lat. Ciekawe czy to mi się powtórzy za rok.

- Skąd wziął się pomysł na nazwę i co zamierzałaś wytwarzać?

Pomysł na nazwę po prostu się pojawił, nie był jakoś specjalnie wygenerowany zgodnie z wcześniej obmyślaną strategią. Ale sama nazwa fajnie mnie dziś inspiruje, daje mi tak zwaną dobrą energię.

- Działasz w pewnej niszy, nie dającej szybkich i satysfakcjonujących zysków - książki wyjątkowo ''trudnej" na polskim rynku - awangardowej, współczesnej, ''nie dla dzieci''. Jak sobie radzisz z tą etykietą?

Naprawdę mam taką etykietę? To wspaniale! Tak właśnie chciałam.

- Czy wiesz, "co lubią dzieci"?

Myślę, że dzieci lubią jak im na przykład mama czyta książkę, pokazuje ilustracje. Pamiętają te chwile potem, te obrazy. I taka wiedza mi wystarczy. Czy dzieci lubią ilustracje w książkach Wytwórni? Są takie, które bardzo, a są też i takie, które ich nie lubią. I to mnie cieszy, najgorzej jest podobać się wszystkim.

- Czy widzisz zmianę w odbiorze takich książek w Polsce?

Widzę że ludzie oswoili się z tym, że można i tak, i tak. Powoli przyzwyczajają się do nowoczesnych graficznych rozwiązań. Mam nadzieję, że ta grupa oswojonych jest dziś dużo większa niż jak zaczynałam działalność. Dla nich wytwarzam.

- Skąd wiesz, dokąd zmierzać zawodowo? Czym się kierujesz?

Zmierzam w jednym kierunku, który ostatecznie wyznaczył Tuwim. Kieruję się wyłącznie własnym gustem i intuicją. Powiedzmy, że mam też już jakieś doświadczenie. Nie zamierzam tego kursu zmieniać, by bardziej przybliżyć się do „masowego odbiorcy”. Są od tego inni, dużo lepsi ode mnie.

- Co jest Twoim największym zawodowym sukcesem?

Stworzenie nieformalnej grupy związanej z Wytwórnią, to ci ludzie stworzyli coś takiego jak styl Wytwórni. Ja im po prostu nie przeszkadzałam.

- Co jest waszym niekwestionowanym hitem?

Tuwim boloński zwycięzca, Tuwim z różową okładką. Muszę go w końcu dodrukować. Planuję specjalne wydanie.

- Czym są Targi Książki Dziecięcej w Bolonii i jak tam trafiłaś?

Czym? Spotkaniem wydawców książek dla dzieci z całego świata. Prezentacją tego, co każdy z nich ma najlepszego do sprzedania. Nie było trudno trafić. Instytut Książki od wielu lat organizuje wspólne stoisko polskie, więc dzięki temu udział w targach nie rujnuje. Pamiętam ten pierwszy wyjazd i oszołomienie ilością pięknych książek. Pierwsze spotkanie z wydawcą, chyba duńskim, na którym nauczyłam się o co chodzi. To w końcu targi, nie kiermasz. Dzieci nie mają tam nawet wstępu. Co roku taki wyjazd jest dla mnie dużym wydarzeniem, doświadczeniem i frajdą.

- Czy inne nacje różnią się w odbiorze książki ilustrowanej od nas?

Jeżeli pytasz o dzieci, to nie przypuszczam, by były to jakieś znaczące różnice. Są kraje, w których jest bogatsza tradycja książki obrazkowej i w związku z tym ich wybór jest większy, są bardziej dostępne. Dzieci są bardziej oswojone z trudniejszym przekazem graficznym. I jest więcej działań instytucjonalnych w tym kierunku. U nas ilustrowana książka dla dzieci jest wciąż czymś z boku, to wciąż są „książeczki”.

- Jak doszło do tego, że zostałaś wybrana do grona przyszłorocznych jurorów?

Jak mogło do tego dojść! Ja też to pytanie zadałam organizatorom. Usłyszałam, że przecież wydałam tyle pięknych książek. I to wystarczyło.

- Jak twoim zdaniem można u nas krzewić to, co nie ma nawet polskiej nazwy, czyli ''visual literacy'' - świadomość obrazów, umiejętność ich czytania?

Krzewić powiadasz. To niech się rozmarzę teraz i załóżmy, że od jutra są we wszystkich bibliotekach tacy ludzie jakich spotkałam ostatnio z Dolnośląskiej Biblioteki Publicznej, którzy uważają, że takie książki jak Wytwórni są ważne i należy je mieć w swoich zbiorach. Że od przedszkola dzieci są oswajane z pięknymi książkami obrazkowymi przez świadome ich znaczenia nauczycielki. A w podstawówce dzieci obowiązkowo odwiedzają muzea sztuki. Tak to krzewienie widzę.

- Jakie jest twoje ''marzenie wydawnicze''?

Nie chodzi mi o jakąś konkretną książkę. Ale chciałabym, by ktoś przysłał mi taki tekst, pomysł, projekt, że czytam i oglądam, spadam z krzesła, wydaję, sprzedaję, dodrukowuję i dzwoni do mnie empik i błaga o dostawę. A ja mówię – no może… To marzenie dzisiejsze.

- Czego nie wydałabyś nigdy, bo wiesz na sto procent, że ''poszłabyś z torbami"?

Książki o diable? Nie, zaraz, to byłoby świetna książka!

- Jakie plany wydawnicze ma Wytwórnia?

Plany są szerokie i dalekie. Zdradzę rąbek, ko konkurencja nie śpi. Kontynuacja serii muzycznej: po książce o orkiestrze „Wszystko gra” wydana będzie rzecz o formach muzycznych „Co tu jest grane?”, potem o dynamice i tempie w muzyce pt. „Co słychać?”. Będzie autorska książka Iwony Chmielewskiej „Kłopot”, bardzo, bardzo się z niej cieszę. A na deser import z Portugalii „W naszym domu jest”, taka matematyka na wesoło, przyda się dzieciom, w końcu czeka ich kiedyś matura matematyczna. Więcej nie powiem.

©Magda Kłos-Podsiadło
©Monika Obuchow

Magda Kłos-Podsiadło
Wydawczyni. Właścicielka wydawnictwa WyTwórnia

Książki wydawane przez WyTwórnię zdobywają nagrody w Polsce i na świecie.
- Zbiór Tuwim. Wiersze dla dzieci z ilustracjami Gosi Gurowskiej, Moniki Hanulak, Marty Ignerskiej, Agnieszki Kucharskiej-Zajkowskiej, Anny Niemierko, Gosi Urbańskiej i Justyny Wróblewskiej (wydanej pod patronatem TVP Kultura) zdobył w 2008 roku nagrodę BolognaRagazzi w kategorii poezja oraz Wyróżnienie Specjalne w konkursie Polskiej Sekcji IBBY "Książka Roku 2008", a w 2009 Wyróżnienie Specjalne Międzynarodowego Biennale Ilustracji w Bratysławie (BIB).
- Pampilio Moniki Hanulak zdobył nagrodę główną za ilustracje i opracowanie graficzne w zeszłorocznym konkursie IBBY "Książka Roku 2010".
- Thekla i jej chłopakowy świat Barbary Dubus otrzymało w tym samym czasie nagrodę w kategorii "Książka autorska".

Magda zasiądzie w międzynarodowym jury Bologna Illustrators Exhibition, przyznającym podczas Targów Książki Dziecięcej w Bolonii najbardziej prestiżowe nagrody w branży. Rozstrzygnięcie w marcu przyszłego roku.

Szwedzkie dzieciństwo 2

2011-11-26T00:36:00.001+01:00

O Lennarcie Hellsingu dowiedziałam się dzięki tegorocznym nominacjom do nagrody Andersena (wręczenie w przyszłym roku). Okazało się, że postać to dla szwedzkiej literatury dziecięcej wielce zasłużona (choć zaczął pisać jako 40-latek), a zupełnie nieznana poza granicami swojego kraju. Stworzył spójny, aczkolwiek absurdalny świat, gnieżdżący się w graniach szwedzkiego języka i jak widać nie nadający się na eksport.

Książkę nabyłam w ''Taniej odzieży" (10 złotych za kilogram). Bohaterami lekko absurdalnej opowieści rymowanej są Krakel Spektakel, Kuzynka Witaminka, Opsis Kalopsis, Panna Hit-och-Dit (Tuitam), Pan Kors-och-Tvars (Zygzak). Zamieszkują Allemansland, Ziemię Każdego Człowieka, na którą składają się miejscowości o wiele mówiących nazwach. Przypadkowe wymknięcie się bębna z Kuzynką Witaminką w środku prowadzi trupę przez wszystkie te miejsca. Annorlunda, gdzie wszystko jest na opak (Odwyrtkowo), monotonne Sammalunda (Taksamo), zaspane Ingalunda i dalej.

Latający bęben zawiera właściwie cały wszechświat Hellsinga. Opowieść łączy w sobie prozę, poezję, obraz i ruch (podobno w jednej z książek użył wszystkich szwedzkich czasowników oznaczających przemieszczanie się), a toczy się to wszystko jak Kuzynka Witaminka w bębnie - przez lata i we wszystkich hellsingowych opowieściach. Jest jeszcze muzyka. Muzyka we wszystkich wymiarach - melodia tekstu oraz opowieści o muzykach i instrumentach. Tekst książki stał się zresztą librettem opery z muzyką Lille Bror Söderlundha (1912-1957). Cały czas do obejrzenia (i wysłuchania) w Malmö.

Den flygande trumman ("Latający bęben") zilustrował Poul Ströyer i dlatego też tę książkę kupiłam. Jak wiadomo obraz jest medium pozajęzykowym. Urodzony w Danii malarz, ilustrator i karykaturzysta. Tu można zobaczyć okładki kilku jego książek.

Książkę pierwszy raz wydano w 1954 roku. Mój tanioodzieżowy egzemplarz pochodzi z bardzo interesującego nakładu. W 2008 roku rozdano ją jako jedną z 900 000 egzemplarzy w restauracjach McDonald.

A oto próbka tekstu innej książki, czyli ABC (wyd. Rabén & Sjögren, 1961) w wersji angielskiej:

Vitamin, Vitamin! Come here my cousin 
your mother has lost her last sardine: 
Sister she wept
so it rained in her lap
but the skirt that she wore was waterproof.

Im dłużej jednak badam, tym bardziej sobie i nam życzę polskiej wersji twórczości człowieka (już dzisiaj wiekowego - 92 lata!), dla którego dzieci są najzabawniejszymi z ludzi. All pedagogical art is bad art, but all good art is pedagogical. Sztuka wychowująca to zła sztuka, podczas gdy każda dobra sztuka wychowuje. Ostatnią książką nestor szwedzkiej literatury dla dzieci uraczył świat w swoje dziewięćdziesiąte urodziny. Lillebror och natten. Dzieci go lubią. To pewne.

Den flygande trumman
Lennart Hellsing
il. Poul Ströyer
wyd. Rabén & Sjögren
format 20 x 27 cm
okładka twarda

Ręczna robota

2011-11-20T21:16:00.002+01:00

Do! / Rób! zwyciężyło na zeszłorocznych Targach Książki Dziecięcej w Bolonii w kategorii "Nowe horyzonty" (New Horizons). Tekst (proste hasła) wymyśliła Gita Wolf, szefowa wydawnictwa Tara Books, autorami ilustracji są dwie rodziny - Ramesh Hengadi i Shantaram Dhadpe z żonami. To, co czyni tę książkę wyjątkową nie mieści się w prostym opisie, nie zawarte jest w nazwiskach poczytnych autorów lub utalentowanych ilustratorów.
Najważniejsza jest idea. Książka powstała w Indiach i miała na celu stworzenie przedmiotu oddającego ducha miejsca i energię ludzi żyjących "tu i teraz". Na przekór rynkowi masowej produkcji. Ilustracje przeniesiono ze ścian plemienia Warli z Macharasztry. Wymienieni wcześniej ilustratorzy to miejscowi artyści, którzy od święta malują tradycyjne symboliczne obrazy na glinianych ścianach domostw. Tym razem zostali zatrudnieni do produkcji ''prawdziwej książki'', zostali godnie opłaceni, a splendor spłynął także na nich.

Książkę można kupić na stronie wydawnictwa, tam także więcej książek ręcznej roboty, bo z tego właśnie słynie indyjskie Tara Books.

Najazd koci

2011-11-18T02:19:00.001+01:00

To stało się faktem. Na fotelu, który do tej pory zajmowało wiele osób, nazwijmy go ''fotelem rotacyjnym'', nieodwołalnie i na stałe (a przynajmniej ''na razie na stałe'') zasiadły koty. Czasem schodzą, ale na chwilę. Szybko wracają, bo nie ma to jak dobre oparcie, delikatnie uginające się pod pazurami podłokietniki.

Zatem wszystkim wielbicielom kotów, zorrobloga, tym którzy piszą i nie w oczekiwaniu na kolejne wpisy dedykuję nowe przejściowe zaborcze logo autorstwa Agaty Dudek. Ciekawostką niech będzie fakt, że tak wyglądali najeźdźcy z Kosmosu zanim na dobre wylądowali na Ziemi.

Tymczasem zapraszam na sobotni program. Rzadko udaje się w jednym miejscu zebrać ciekawych ludzi o niesamowitej energii i spektakl właściwie doskonały.

Opowiadania dla dzieci Isaaca Bashevisa Singera wg Piotra Cieplaka. Część druga. Piotr Cieplak był gościem tydzień temu. Na dowód tego polecam film na stronie TVP. Teraz zapraszam na spotkanie z Leszkiem Bzdylem, tancerzem i choreografem, założycielem Teatru Dada von Bzdülöw. Jestem pod wrażeniem jego pozytywnej energii, więc spieszę donieść, że warto, bo nieczęsto zobaczyć to można pod szarym polskim niebem.

Do tego zapał dwóch aktorów z warszawskiego Teatru Lalka.
Wojciech Pałęcki jako Pankot i Roman Holc w roli Kotpana.

Sobota, 8:55, TVP2. Bądźcie.
Tymczasowo jestem opanowana.
Alien Controlled.

I na przekór temu, czemu hołduję i co kocham, Singer:

Nigdy nie wyobrażałem sobie, że będę pisać dla dzieci. Zawsze mi się wydawało, że piszący dla dzieci nie są prawdziwymi pisarzami, a ilustrujący takie książki nie są prawdziwymi artystami. [...] Ten zbiór opowiadań dla dzieci jest dla mnie szczególnie ważny. Chociaż bardzo lubię ilustracje w książkach dla dzieci i uważam, że w wielu wypadkach są bardzo korzystnym dodatkiem do tekstu, to jednak nadal sądzę, iż potęga słowa jest najlepszym środkiem oddziaływania na umysły i serca młodych czytelników. Większość książek, które czytałem jako chłopiec, nie miała ilustracji. Odnosi się to również, co jest chyba dość oczywiste, do opowieści biblijnych, którymi się zaczytywałem. Rad jestem, że w tej książce przemawiam do młodych czytelników tylko słowami. Wciąż wierzę, że na początku był Logos - moc słowa.

Przedmowa Isaaca Bashevisa Singera do Opowiadań dla dzieci

Jest o czym dyskutować.

Opowiadania dla dzieci

Isaac Bashevis Singer

tłum. Andrzej Polkowski

wydawnictwo Media Rodzina 2005

format 18 x 24 cm

oprawa twarda

stron 254

Barbapapa

2011-11-11T13:50:00.001+01:00

Barbapapa jest moim rówieśnikiem, choć on wyrósł z ziemi, a ja nie. Łączą nas za to lata 70 i rodzina wielonarodowościowa. Oboje jesteśmy także jeszcze całkiem młodzi i żwawi. Czuję, że i nasze możliwości są podobne - Matki Polki i Morfującego Stwora.

Joanna Concejo w Warszawie

2011-11-01T20:54:00.001+01:00

6 listopada Fundacja Z.O.R.R.O.Z i Cafe Kulturalna zapraszają na spotkanie z Joanną Concejo, ilustratorką / autorką polskiego pochodzenia na stałe mieszkającą we Francji.

Bezpośrednią przyczyną spotkania jest wydana we wrześniu przez wydawnictwo TAKO książka DYM z tekstem Antona Fortesa, do której obrazy przygotowała Joanna Concejo.

Recenzja książki dostępna na ZORROBLOGU. Także TU wywiad z autorką.

Zapraszamy! 6 listopada, godzina 15.
Cafe Kulturalna
Warszawa, Pałac Kultury i Nauki
Prowadzi Monika Pani Zorro Obuchow

Sto lat

2011-10-31T00:01:00.007+01:00

Mój "niecodzienny dziad" kończy dziś trochę lat.
Taki dziad wymaga niecodziennych prezentów.

Znowu
K o m a g a t a .

Zachmurzone niebo

2011-10-29T23:31:00.004+02:00

The clouds seem close but are very far. They keep on forming and changing all the time. Clouds contain water which is heavier than air by almost 800 times. Million of tons. Great energy is in each cloud. Gradually, they become rain falling onto the ground. We are always under the sky. In my childhood I wondered why the clouds moved. Sometimes they would make me wish something and think of someone, sometimes I would predict the weather with them. There are cloudy days. Sometimes I forget to look at the sky because I am too busy. So there are clouds inside the book. As we turn the pages, memories come back with the view of clouds that we have seen before.

A Cloud - Katsumi Komagata.

P r e t e n s j o n a l n e .
Ale urocze.

Więcej na O B R A Z K O W E .

A Cloud
One Stroke 2009
Printed in Japan
format 31 x 25 cm
oprawa twarda

Komagata :: Little Eyes

2011-10-29T02:24:00.011+02:00

K a t s u m i K o m a g a t a /

駒形克己

(1953)
Japoński Bruno Munari.

Uczeń Kazumasy Nagai (1929), jednego z najbardziej znanych japońskich grafików-plakacistów. Pracował dla Nippon Design Center, domów mody Comme des Garcons Rei Kawakubo i Zucca Akiry Onozuki. Ale zanim do tego doszło, w 1977 przeprowadził się do Stanów Zjednoczonych i dowiedział kim byli Bruno Munari (1907-1998), Leo Lionni (1910-1999) i Tana Hoban (1917-2006). Wszystko dzięki wizytom w księgarni Museum of Modern Art w Nowym Jorku i pracy dla działu książkowego CBS. Po powrocie do Tokio wymyśla dla swojej córki, Ai tzw. ''wizualne mapy", które staną się początkiem serii "Little Eyes".

"Little Eyes" to gra słów. Mała Ai. Córka Komagaty. Ai po japońsku znaczy miłość. Z miłości do książek i córki powstało 10 mini-zestawów. Pierwsze trzy części powstały w 1990 roku, First Look, Meet Colors, Play with Colors, gdy Ai miała sześć miesięcy, następne pojawiały się wraz z rozwojem zainteresowań dziewczynki. Ojciec podążał w kierunku, który wyznaczało dziecko i przepuszczał potrzebę przez filtr swojego doświadczenia i wrażliwości. Prace Komagaty to połączenie japońskiej tradycji i europejskiego designu. "Little Eyes" trudno właściwie sklasyfikować jako książki - bardziej pasuje do nich polskie (odstraszające) określenie pomoce dydaktyczne. Gdy wyobrażę sobie jeszcze w tym kontekście noworodki, zimny pot wstępuje mi na czoło. Edukacja od najmłodszych lat? Tymczasem znajdujemy się jedynie w pułapce językowej i naszych nieufności w stosunku do obrazu. To, co proponuje Komagata nadaje się, choć w innym wymiarze dla wszelakich grup wiekowych oraz dla czystej przyjemności obcowania z urodą obiektu. Prezentuje podstawowe pojęcia, uświadamia, na jak wiele sposobów można podejść do wydawałoby się banalnego tematu, odkrywa bogactwo możliwości twórczych (i odbiorczych), ustawia obiekty i naświetla je z nowej perspektywy, pozwala na obcowanie z wyrafinowaną formą. Operuje konceptami, zatem przedstawia je w możliwie najbardziej uproszczony sposób. Wyrafinowanie leży w samym pomyśle i środkach edytorskich. Harmonijki, składane dowolnie formy, okienka, przezroczystości (choć niekoniecznie w serii "Little Eyes"), a do tego japoński szacunek do papieru - książeczki w książeczkach, w opaskach, w koszulkach (tym razem plastikowych), w papierowych ulotkach na grzbietach. Uff. Munari nazwał to ''mental gimnastics''. Prawdziwą gimnastyką jest nazwać to po polsku.

"Little Eyes" dostałam w prezencie od japońsko-polskiego łącznika (i nie jest to jedyny prezent w tym zestawie), jednak od razu musiałam się podzielić z dziećmi. W ogóle nie mogło być inaczej! Nie do końca pogodziłam się z tym faktem, więc próbuję przywrócić je na swoje terytorium. Niestety, za każdym razem, gdy wyławiam jedną z dwóch książeczek i zanoszę z powrotem na swoje biurko, w mgnieniu oka wracają na biurka moich dzieci. Podzielili się tak: Meet Colors przejął 9-latek, The Animals - 3-latka. Podziału dokonali sami, bez mojego udziału, a okazuje się, że The Animals ma podtytuł "Fun for Children" (numer 7 w zestawie), a Meet Colors "Second Step for Babies" (numer 2). Właściwie prawidłowo. Minimalizm, który przedstawia się małym dzieciom nabiera ponownie kolorów, gdy dziecko, już świadomie, zwraca się ku formom i odkrywa je na nowo w kontekście szkolnej geometrii.

Od jakiegoś czasu kiszę jeszcze inne rzeczy Komagaty, ale dopiero poświęcenie japońsko-polskiego łącznika wzruszyło mnie do tego stopnia, że postanowiłam ujawnić trochę japońszczyzny, chociażby z wdzięczności do ofiarodawcy. Każda z tych niepozornych książeczek jest bowiem dramatycznie droga. Mimo, że to "kilka złożonych na czworo/ pięcioro / dwoje tekturek", mimo że ''każdy by tak potrafił narysować'', mimo że nie ma tam w ogóle słów!

Munari zdążył się jeszcze wypowiedzieć o swoim uczniu (1994):
All the children of the world, after having played with a toy for a certain period [...] end up pulling it apart to see how itis made. And so adults say that children “break”their toys. It isn’t true. Children open them to see what’s inside. In general,it is not possible to construct anything with the broken pieces of a toy. Only occasionally is it possible to build something else with the different parts. So - Katsumi Komagata thinks to himself one day - why not invent visual objects made up of different pieces that may combine in different ways? [...] Therefore - this is what Katsumi may have thought - let’s try to play equally well with forms and colours. It’s important to find unusual shapes: for example a triangle with a curved side. Let’s see in how many shapes it can unfold. [...] There is a game for all ages.

Wypowiedź pochodzi z katalogu do wystawy Dedicated to Munari. 1,2,3… Komagata, którą otworzono w setną rocznicę urodzin Munariego, w 2007 roku. Jest w niej cała filozofia mistrza, którą przejął uczeń: dziecko ''niszczy'', bo zobaczyło już przedmiot w jednym kawałku i chce poznać jego inne wcielenia. Zwykle z rozmontowanych fragmentów czegoś da się na nowo złożyć to i tylko to coś, czym było przed rozłożeniem. Komagata rzuca ograniczeniu wyzwanie i składa nowe formy z dobrze już znanych. Tangram rozpracowany na nowo. Książkopodobne trójwymiarowe twory. Mental gymnastics.

Ten wpis nie mógł się obejść bez zdjęć. To chyba jasne.
Więcej na OBRAZKOWYCH.

Japońskie ręce

2011-10-29T00:28:00.000+02:00

Masashi Kawamura + Mashashi Sato
Japoński band - Sour i kawałek Hangetsu
2007

Masashi Kawamura, japoński designer, wymyślił także książkę, dzięki której można mieć tęczę o dowolnej porze dnia. Książka nazywa się stosownie do tego, co oferuje: Rainbow in Your Hand.

Zbyt późno

2011-10-26T01:14:00.003+02:00

Zbyt późno, żeby zrobić zdjęcia książki Zbyt późno. Zbyt późno nawet, żeby o niej pisać. Ale właśnie dzisiaj doszła, a jak dzisiaj nie napiszę, to napiszę zbyt późno, albo i wcale. I nie pomoże niedźwiedź na rowerze, ani kot przyświecający (oczami?). Ani ktoś strasznie magiczny, ani ktoś strasznie uprzejmy, po prostu nic.

Dzisiaj wszystko jest ZBYT i Giovannie Zoboli udało się to w zgrabny i absurdalny sposób uchwycić w słowie, a Camilla Engman przewrotnie zilustrowała w punkt. W bardzo stonowany sposób, więc nic nie jest tam zbyt. Bo takie ZBYT bardzo łatwo jest przefajnić, trzymając się kurczowo tego słowa w obrazie. Tymczasem ona jest wycofana w kolorze, wycofana w środkach, minimalna w kresce. Może nie piszę prawdy, na pewno dla niektórych zbyt - zbyt szaro, zbyt dużo, zbyt mało. Bez trudu przychodzi mi uwierzyć, że znajdzie się pokaźna grupa, której będzie niedość. Ale ja nie jem słodyczy. Ładny papier, ładne wydanie, ładny debiut.

Ten debiut, ten papier, to wydanie zaserwowało nowe wydawnictwo i od razu sięgnęło po książkę z bardzo wyrobionego źródła, czyli włoskiego Topipittori. Topipittori założyła autorka tytułu, o którym dzisiaj mowa. Our aim is to produce picture books which can contribute to the intellectual and emotional growth of children. Ładnie powiedziane: wkład w intelektualny i emocjonalny rozwój dzieci. Żeby temu stało się zadość, książki ilustrują znani w świecie i doceniani ilustratorzy, nie tylko Włosi, a ich katalog robi wrażenie. Także Joanna Concejo. Także Chiara Carrer (akurat Włoszka, a do tego bardzo bym chciała, żeby coś wydano z jej ilustracjami w Polsce). Także Camilla Engman.

Camilla Engman jest Szwedką. Jej prace można zobaczyć na stronie lub na blogu. Ilustratorka, graficzka, malarka. Zanim do tego doszło, chciała być pielęgniarką lub księżniczką, przedszkolanką lub blondyną z Abby. Ostatecznie fryzjerką. Mama Camilli sprzątała, ojciec był robotnikiem w fabryce samochodów, fryzjerstwo wydawało się najbardziej twórczym zawodem, jaki kilkuletnia Camilla mogła sobie wyobrazić. Całe szczęście pomagała w zakładzie fryzjerskim, pracowała jako sprzątaczka, pracownica fabryki samochodów i miała szansę się przekonać, że szkoła artystyczna będzie jednak lepszym dla niej miejscem.

Bohater Zbyt późno, czyli mały stwór Riccardo, Richard, Rysio (szkoda, że nie Rysiek, a Riccardo - jednak!) to jej pierwsza postać ''dla dzieci''. Powstawał w fazach, trwały jego poszukiwania, przymiarki do roli. Warto prześledzić ten proces na blogu.

Ilustratorka przygotowuje kolejną książkę dla włoskiego wydawnictwa, w niej opowie o tym, co dzieje się w książkach. Aha. Ta kobieta lubi psy, a szczególnie swoją sukę, Morrana (ę?), która objawia się na wielu ilustracjach.

Wydawnictwo Entliczek ma swoją stronę i ambitne plany. Mają też profil na FB (ale niemanie graniczy w ''dzisiejszych czasach'' z byciem w niebycie, internetowym w każdym razie). Lubicie zatem Entliczka, bo jeszcze dużo przyjemnych doznań wam dostarczą. Niebawem Gusti (lubię) i Delphine Durrand (bardzo lubię).

Tymczasem Zbyt późno. Łyknęliśmy, bowiem od dawna mieszkamy w krainie Za późno i odnaleźliśmy się tam z miejsca.

Zbyt późno

tekst Giovanna Zoboli

il. Camilla Engman

tłum. Małgorzata Flor

format 23x26 cm
oprawa twarda
stron: 32
wydawnictwo Entliczek 2011

Dziękuję wydawnictwu za udostępnienie egzemplarza.

Rutu w mieście

2011-10-25T23:30:00.000+02:00

Rutu Modan w Warszawie!

Spotkanie z Rutu Modan autorką ilustracji do książki Etgara Kereta Tata ucieka z cyrkiem, twórczyni komiksu Rany wylotowe.

Sobota najbliższa, czyli 29 października.

Miejsce: KredKafe (al. Wyzwolenia 14)

16.00 warsztaty dla dzieci // 17.00 spotkanie z autorką

O Rutu Modan pisałam przy okazji książki Tata ucieka z cyrkiem.

Przyjechała, ponieważ ewidentnie przygotowuje się do projektu opowiadającego o swojej warszawskiej babci, którą mogliście już poznać przy okazji blogu w NYT (szczegóły w linku powyżej).

Zachęta do rysowania

2011-10-22T16:44:00.000+02:00

Ideę łatwo doprowadzić do absurdu. Czasem w zasadzie nie wiadomo, czy już tam dotarła czy jeszcze obraca się w granicach rozsądku. 642 Things to Draw można rozpatrywać dwojako w zależności od nastawienia - fajny pomysł czy też tani chwyt.

Fajny pomysł

Jeśli nie masz nawet pomysłu, co narysować, siadasz przed białą kartką i biel rzuca ci się na mózg, to będzie zeszyt właśnie dla ciebie. Na 304 stronach nie ma co prawda rysunków, są za to słowa-polecenia. Nie po prostu polecenia, bo nie ma tam zdań, są hasła: hipopotam, jajko, Charlie Chaplin, David Bowie. Zatem traktujesz książkę jako wyzwanie i próbujesz jak możesz tego Chaplina, Bowiego, rower, hipotama, hamak, grzyby, Boba Marley'a (kolejność przypadkowa). Potem porównujesz z wysiłkami znajomych i dochodzisz do wniosku, że oni lepiej / gorzej rysują od ciebie. Może nawet okazuje się, że mają fajniejsze kredki, technikę i pomysły na wyklejanie, komponowanie i życie. Albo, że ty jesteś lepszy.

Jeśli pomysłów ci nie brakuje, a i papier masz pod ręką, może nawet jakiś całkiem fajny zeszyt, to 642 Thing to Draw umieścisz pewnie tu:

Tani chwyt

Po co wydawać pieniądze na coś, co ma się na wyciągnięcie ręki. Duży zeszyt, biały, gotowy na wszelkie art-propozycje można mieć za mniej niż 16.95 USD, okładkę można sobie wybrać, format, przebiegle rysować na kratce. Nikt ci nie narzuci podziału strony, miejsca, w którym możesz rysować, a przede wszystkim tematu. Precz z agrafkami i śmiechem dziewczęcia (tak, to też tam jest)!

Chyba, że dojdziesz do wniosku, że liczy się koncepcja i nie ma co utyskiwać na minimalizm, bo w nim tkwi siła. Zapytasz sam siebie, jaka właściwie jest różnica między niedokończonymi mazajami i niedopisanymi zdaniami i nie będziesz mógł sobie na to pytanie jasno odpowiedzieć. Wtedy można dojść do wniosku, że cała idea antykolorowanek to w zasadzie naciągarstwo i cyrkowe sztuczki projektantów.

Sama nie wiem. Wydawca nazywa go przebiegle ''zdradziecko prostym'', ''szkicownikiem'', ale od czego ma się speców z działu marketingu.

642 Things to Draw

wydawnictwo Chronicle Books

wymiary 22 x 19 cm

okładka miękka

stron 304

Operacja alfabet

2011-10-20T01:54:00.002+02:00

Operacja alfabet to dzieło Ministerstwa Literek oczywiście. W tym ministerstwie powstają "wszystkie słowa, we wszystkich książkach i gazetach, i w czasopismach, i w komiksach (które dzieci czytają pod kołdrą), na plakatach, na pudełku od płatków śniadaniowych, na etykietkach butelek z napojami." Słowa z tej książki uporządkował Dowódca Słów - Al MacCuish, a przetłumaczył Nestor Kaszycki. Podobno wszystko zaczęło się od małego chłopca, Adasia Brykalskiego (Charlie Foxtrot w wersji angielskiej). Tak naprawdę historia zdaje się być o wiele bardziej skomplikowana. Wygląda to jednak na przemyślaną akcję Ministerstwa Edukacji, które postanowiło zachęcić młodych ludzi do języka, nauki i zabawy słowami. Książce towarzyszy bowiem strona internetowa (niestety tylko w wersji oryginalnej) oraz świetna piosenka. Gra w przygotowaniu.

Weźmy zatem pod lupę Dowódcę Rysunków, czyli Luciano Lozano. Urodził się w 1969 gdzieś na południu Hiszpanii, mieszka w Barcelonie. Jest samoukiem, studia artystyczne skończył jednak, choć późno, w 2007 roku, wydawał w znanym już u nas wydawnictwie OQO. Na swoim blogu przyznaje, że inspiruje się ''naszą'' Joanną Concejo, ale także (i co bardziej widać) Miroslavem Šaškiem, a poza tym (o czym nie pisze) trochę Munarim, trochę Randem, może Abnerem Grabofem, po prostu i w ogóle ''dawnymi czasami''. Stworzył książkę, którą wszyscy podejrzewają o bycie reprintem. Dziwne to i dwuznaczne, ale mimikra się udała. Wielbiciele ''dawnych czasów'' chwycili przynętę: trochę grubszy żółtawy matowy papier, delikatnie zgaszone kolory, szkoda, że do książki nie dało się dołączyć zapachu zmurszałej biblioteki.

Bardzo szkoda, że wydawnictwo nie zdecydowało się spolszczyć filmików. A może jednak? Może warto? Alfabet bowiem ''zareklamoweał'' Al MacCuish - ''szczwany lis'' z Ministerstwa Reklamy. Dyrektor Kreatywny w londyńskiej agencji Mother. To kiedyś. Teraz Head of Entertainment. (Ministerstwo Rozrywki). Ojciec Buddy'iego. Fan książek dziecięcych. Wśród ulubionych książek Ala Kreatywnego jest Babar, pierwotna wersja George'a Ciekawskiego, czyli Zozo, Miś Paddington oraz kilka bardzo interesujących rzeczy, zupełnie u nas nieznanych (większość wiekowych). Pełna lista tu.

Ulubionym słowem Ala jest ''diplodocus'', Luciana ''shelter", moich dzieci ''czekolada'', a waszym?

Ministerstwo Literek.
Operacja Alfabet
tekst Al MacCuish
ilustracje Luciano Lozano
opracowanie graficzne Jim Bletsas
tłumaczenie Nestor Kaszycki
wydawnictwo G+J 2011
format 20 x25 cm
okładka miękka
stron 64

Dziękuję wydawnictwu za udostępnienie egzemplarza.

Filomena z Francji

2011-10-19T00:08:00.004+02:00

Na polskim rynku pojawiła się dziewczynka z Francji.

Ma na imię Filomena i napisała o niej Quitterie Simon. Filomenę (oraz jej króliczycę Piruetkę, braci Noego i Oktawiusza oraz mamę i tatę) narysował Laurent Richard. Spieszę wam donieść, że to "dobra szkoła francuska" - choć nie szczególnie oryginalnie, ale interesująco zilustrowana, a i dla wielbicieli liter coś się znajdzie. Wszystko to za 9,90. Grupa docelowa? Typowałabym 3+. Duży plus. Ja w każdym razie przeczytałam z 3-latką i 9-latkiem (obydwoje byli bardzo zainteresowani), choć pewnie nie powinnam mówić tego publicznie, bo pewnikiem (znowu) zostanę obsztorcowana za ujawnianie sekretów rodziny.

Filomena jest bardzo rezolutna, przeżywa problemy typowe dla małych dzieci i będzie materiałem do czytania dla spragnionych opowieści o życiu.


Bajka na dobranoc

Na razie pojawiły się dwie części - Bajka na dobranoc i Najpiękniejszy rysunek. W pierwszej - niebanalny rytuał opowiadania na dobranoc, którym oczywiście steruje Filomena (ale przecież was to nie dziwi). W drugiej - historia bezmyślnie wyrzuconego ''najpiękniejszego rysunku'' (ale to także na pewno już wam się zdarzyło).

Bajka na dobranoc

Coś wam przypominają te ilustracje? Laurent Richard (1972) jest autorem przygód Bali'ego.

Filomena

Bajka na dobranoc

Najpiękniejszy rysunek

tekst Quitterie Simon

ilustracje Laurent Richard

tłumaczenie Barbara Kocowska

wydawnictwo G+J 2011

format 17 x 20 cm
okładka twarda

Dziękuję wydawnictwu za udostępnienie egzemplarzy.

Jestem, więc oglądam!

2011-10-16T22:55:00.002+02:00

Melduję, że ciągle mam do czynienia z książkami, ale nie mam kiedy tych spotkań odreagować.
Hurtowo załatwię to przy niedzieli.

----------------------------------------------------------

1. Lektury dla 9-latka, który lubi zgrywę z elementami hucpy to:
a) nowa część Tsatsikiego, czyli Tylko Tsatsiki, bo właśnie rozpoczyna trzecią klasę, tak jak całe zastępy tegorocznych 9-latków. W książce problemy typu: ''wstydzę się przed dziewczynami", "kłopoty z kumplami", "obserwacje dziewczyn, co mają cycki" oraz ''pierwsze randki''. Ale także "śmierć'', ''homoseksualizm'', ''stereotypy''. Naiwnie myślę, że wszystko przed nami, ale moja mama też tak myślała, a ja się z niej w duchu śmiałam. Co prawda miałam wtedy trochę więcej lat, ale teraz dzieci podobno się szybciej rozwijają. Warto tego nie przegapić. Moni Nilsson to wnikliwa obserwatorka dorastających dzieci. A tak w ogóle to dopiero teraz zorientowałam się, że nakręcono filmy o Tsatsikim, a nawet wydano je w Polsce, no i że są już niedostępne...

b) 9-latek z zainteresowaniem wysłuchał opowiadania o Hani Humorek Megan McDonald (nie ma to jak audiobooki), bo Hania Humorek też jest w trzeciej klasie, a do tego ma brata o wielce do trzeciklasistów przemawiającym pseudo ''Smrodek". Powiedział, że bardzo fajne, ale to było zanim wrzucił na ruszt... podpunkt c)

c) Dziennik cwaniaczka! A ściślej mówiąc, Dziennik cwaniaczka. Przykra prawda Jeffa Kinney'a. Jeśli ta lektura nie ruszy opornych czytelników, którzy mają nadzieję, że do osiemnastych urodzin matki i ojcowie będą im czytali, bo to żmudna robota, to już chyba nic i nigdy ich nie weźmie i rzeczywiście tak do 18-tki. O tej książce pierwszy raz chyba usłyszałam od znajomego 10-latka. Zażyczył sobie właśnie tej lektury w księgarni, okazało się, że ''chłopaki czytają'' i trzeba być na czasie. Przebiegle mam zamiar nie kupować już audiobooków, tylko kolejne cześci papierowych cwaniaczków i czekać na efekt, czyli supermegaekstafjupłynneczytaniezradościąibezgroźby. Przebiegła jestem, mówię wam. Cwaniaczka także sfilmowano i płytę zamierzam zaserwować na zbliżające się urodziny, licząc na wdzięczność i głośne okrzyki, w których powtarzać się będzie słowo ''cudowna", przeplatane z ''kochana''. I nawet aparat nie będzie lepszy.

2. Tyle się dzieje na rynku terażniejszości książkowej, że zanim o tym napiszę już staje się przeszłością.

a) Król Maciuś Pierwszy i Król Maciuś na wyspie bezludnej Janusza Korczaka to pierwsze oznaki zbliżającego się (tak tak, koniec roku za pasem) Roku Korczakowskiego. Dwa pięknie wydane tomiszcza zilustrowała Marianna Oklejak. Obawiałam się, że nie oderwie się od basiowania, ale udało się. Choć trzylatka z nadzieją spytała, patrząc na ilustracje (i objętość): Basia?

W tym miejscu przydałyby się zdjęcia, ale nie mam...

b) W cyklu 'Mistrzowie ilustracji' kolejna pozycja - 30 lutego Wandy Chotomskiej z ilustracjami Mirosława Pokory. Przezabawny wierszowany absurdalny utwór o zakręconych jeżach, Co innego mogło się zdarzyć tego dnia... Ostrzegam książeczka jest bardzo bardzo cienka, a kosztuje 22 złote. Najcieńsza z najcieńszych w tej serii.

Jeż już szczotkę pakował,

już wziął za nią dwa złote,

nagle krzyknął: - Pomyłka!

To jest jedna z mych ciotek!

I w ogóle od razu powinno się dokupić Przygody Jeża spod Miasta Zgierza, także Wandy Chotomskiej, choć narysowanego nie przez Pokorę, lecz Krystynę Witkowską. Wznowienie, którego dokonało wydawnictwo Nisza. Tam także o szczotkach i jeżach, a do tego fajna ''kłująca wklejka" (niezbędnego foto brak!). Także (mniej fajne) literówki i trochę zbyt mocno dociśnięte ilustracje. Ale czytania więcej niż wcześniej.

Wzięli jeża do kieszeni

i zanieśli do mieszkania,

bardzo radzi, że kupili

nową szczotkę do ubrania.

c) Gadu gadu, kwa kwa, czyli zwierzęce rozmówki Nicoli Davies z ilustracjami Neala Laytona. Do kompletu z Kupą i Robalami. Kolejna zabawna propozycja popularno-naukowa. Wielbiciele poprzednich pozycji od razu się zorientują i zapałają automatycznym uwielbieniem.

Ludzie ani na moment nie przestają się porozumiewać! Za pomocą słów... wyrazu twarzy... rąk... znaków, sygnałów, błysków świateł i dźwięku syren. I nie jesteśmy w tym odosobnieni...

3. Znowu się udzielałam, tu można wysłuchać, choć wielu już dawno dowiedziało się o sprawach tam poruszanych. Książeczka, po którą biegłam na minutę przed wejściem na żywo, zziajałam się, a jej nie znalazłam to Zeszyt do bazgrania dla tych, którzy nudzą się w pracy - antykolorowanka wydana przez Znak kilka lat temu, a już ''zupełnie niedostępna''. Chciałam ją pokazać zatem jako ciekawostkę, ale ''diabeł ogonem nakrył''. Powinnam zajrzeć jej tu do środka, żebyście zobaczyli jak wygląda, bo ciekawe proponuje zajęcia (Przerwa na papierosa nr 1. Zasmaruj sobie oskrzela.), niestety nie nudzę się ostatnio zupełnie, więc nie mam kiedy wykonać zdjęć poglądowych. Wierzcie mi więc na słowo, wyciągnijcie wnioski z dedykacji autorki (Claire Fay) i miejcie nadzieję, że kiedyś wznowią, bo to w sumie dobry pomysł na prezent dla tych, co wylądowali w niedogodnych dla siebie warunkach pracowych.

Weronice, która szuka pracy,

Violi, która nudzi się w pracy,

wszystkim, którzy nie znoszą biurw.

Za prawie wszystkie książki dziękuję stosownym wydawnictwom (Zakamarki, Egmont, Nasza Księgarnia, WAB, Dwie Siostry).

Jobs

2011-10-08T22:18:00.002+02:00

Śmierć Steve'a Jobsa wywołała smutek wśród miłośników technologii.
Nie spodziewałam się aż tak emocjonalnych reakcji wśród ''zwykłych zjadaczy chleba''. Bo to, że media będą miały pożywkę było właściwie pewne. Już niebawem ma się ukazać w przyspieszonym trybie jego biografia, inne w kolejce, wystąpienia biją rekordy na youtubie. Steve Jobs to nie tylko autor 338 patentów. Za nim także ciekawe życie prywatne, którym nigdy się nie afiszował.

Tymczasem Koreańczycy napisali o Steve'ie Jobsie już kilka lat temu. Książkę ilustrowaną. Dla dzieci.

Książka wyszła jako jedna z serii ''Znani ludzie'' w wydawnictwie TanTani.
"(...)looking into the lives of others will help you discover who you are."
Przesłanie dla koreańskich dzieci.

Janosch dla dużych i małych

2011-10-05T22:37:00.006+02:00

Rzadko kiedy można z jednego źródła pozyskać duet, który zadowoliłby za jednym zamachem dużych i małych. Janosch x 2 ze Znaku to oczekiwany przez wielu Cholonek, czyli dobry Pan Bóg z gliny oraz zbiór opowieści o Misiu i Tygrysku. Niby nic nowego, ale...

Cholonka Janosch napisał w 1970 roku i, o dziwo, wydano go w Polsce (i ocenzurowano) już cztery lata później. Stał się w wielu kręgach pozycją kultową, jak przyznał ''sam Kazimierz Kutz" - najlepszą książką o Śląsku. W 1974 kultową była dla mnie świeżo pozyskana pozycja wertykalna, czytania jeszcze nie ogarnęłam, a książki nieśmiało obwąchiwałam. Wtedy wielbicielami prozy Janoscha, czyli Horsta Eckerta byli czytelnicy niezainteresowani jego twórczością dla dzieci, choć pierwszą takową książką była opowieść o koniu Walku, Die Geschichte von Valek dem Pferd, wydana w 1960 roku. Powstała dzięki zachęcie przypadkowo poznanego wydawcy, George'a Lentza i miała wkurzać wszystkie ciotkowate przyzwoitki. Przy tej okazji - podobno w efekcie błędu zecera - wyłonił się także pseudonim artystyczny - Janosch. Miał być Janusz, został Janosch. Sam zainteresowany nigdy tego nie zdementował, może spodoba mu się taka wersja, a może to prawda.

Janosch od początku sam ilustrował swoje książki, choć z Akademii Sztuk Pięknych został wyrzucony ''za brak talentu''. Cholonek opisuje niejednoznaczny świat jego dzieciństwa, z którego cieniami musiał walczyć przez większą część dorosłego życia, od którego uciekł aż na słoneczną Teneryfę. O Janoschu i jego Janoschlandzie pisałam pokrótce wcześniej, przy okazji wystawy w Rondzie Sztuki. Książka opatrzona jest wstępem Jerzego Illga. Do Cholonka można zajrzeć --> TU. Cholonka trzeba nabyć, szczególnie jeśli wcześniej nabywało się kolejne tomy opowieści o Misiu i Tygrysku. Szczególnie, jeśli się je lubiło oraz wyjątkowo szczególnie, jeśli się ich nie akceptowało. Tam znajdzie się odpowiedzi na wiele pytań, które pojawiały się w trakcie lektury dziwnych przygód zwierzęcej pary z kaczką.

Pierwszego Misia (i Tygryska) wydano w Niemczech cztery lata po Cholonku, ale musiało minąć trzydzieści lat, żeby w Polsce Janosch stał się autorem stricte dla dzieci. Znak zaczął wydawać Misia i Tygryska na początku XXI wieku (jak to brzmi!) - 14 części, które czytać można w dowolniej kolejności. Teraz 6 z nich opatrzono podtytułem Wszystkie opowieści o Misiu i Tygrysku, okraszono tytułem PANAMA i zsynchronizowano z wydaniem Janoscha dla dorosłych. Sprytne posunięcie.

W Panamie poza najbardziej popularną częścią, Ach, jak cudowna jest Panama znajdziecie:

Idziemy po skarb, Poczta dla Tygryska, Ja ciebie wyleczę, powiedział Miś, Dzień dobry, Świnko oraz Wielki bal dla Tygryska. Duże litery (dla tygrysków, które zaczynają składać wyrazy w całość) plus kolorowe całostronicowe ilustracje (dla misiów, co obrazem tylko się karmią). A może na odwrót. Polecam.

Panama. Wszystkie opowieści o Misiu i Tygrysku
Janosch
tłumaczenie: Emilia Bielicka
wydawnictwo Znak Emotikon
oprawa twarda
stron 281
format 24,5 x 17

Cholonek, czyli dobry Pan Bóg z gliny
tłumaczenie: Leon Bielas, Emilia Bielicka
wydawnictwo Znak Emotikon
oprawa twarda
stron 247
format 21 x 14,5

Wydawnictwu dziękuję za udostępnienie egzemplarzy.

Karmimy Książkami oraz Komiksami

2011-10-02T23:29:00.004+02:00

Karmimy Książkami - takie to hasełko sobie wymyśliłam i sukcesywnie wdrażam. Zorrażam. Wirusuję przestrzeń. Tu w czasie śniadania (wydaje się, że miejsce adekwatne).

***

Dziś karmiliśmy się w życiu rzeczywistym przewodnikiem po Łazienkach w Łazienkach, czyli u źródeł. Sprawdził się.

Wczorajsze buszowanie po antykwariacie przyniosło -40 złotych oraz trzy zdobycze w super stanie: Złoty kluczyk - Pinokio w wersji Buratino, Wnętrze wieloryba i innych zwierząt Teda Dewana, od którego nie mogą się oderwać dzieci (3 i 9 lat) oraz Ruskij Jazyk w Kartinkach rocznik 64, ówczesna cena 75 kopiejek (s wkladkoj) w stanie nienaruszonym (mniam).

Idąc tropem antykwarycznym... Jedną z korzyści posiadania przyjaciółek bezdzietnych jest oczywiście fakt, że od czasu do czasu zajmują się (z chęcią) moimi dziećmi. Ale nie to jest najważniejsze! Najważniejsze jest bowiem to, że przekazują swoje książki z dzieciństwa mnie, nie komu innemu (choć nie wszystkie, a te, co tego nie robią i tak pożałują, cha cha) KP, czyli Kochana Przyjaciółka przywiozła mi z DR (Domu Rodzinnego) książkę Chodzi mucha po globusie Marii Terlikowskiej z ilustracjami Bohdana Butenki. Biuro Wydawnicze >>Ruch<< Warszawa 1966. Wydanie II, nakład 60 tysięcy plus 160 egzemplarzy. Format 2/3 B4, objętość 24 strony itd itp. Także bibliotekę mą zasiliła książką Wandy Chotomskiej Od rzeczy do rzeczy z ilustracjami Zbigniewa Rychlickiego (Nasza Księgarnia 1987 rok).

W wolnych chwilach (niewielu) wgryzam się (zatem powoli) w świat komiksu, dzieci sekundują. I tak, melduję, co następuje:

a) wspomniany przy Musze Trondheima Super Pan Owoc Nicolasa de Crecy zaiste interesujący i mocno odjechany;

b) dla starszych, których dotyka już mutacja i problemy damsko-męskie Dziewczyny flixa; sama się wkręciłam;

c) historia w wersji komiksowej dla starszych i dużo starszych - Łajka Nicka Abadzisa (ten pies nie musiał lecieć) oraz Pierwsza wiosna Klausa Kordona w wersji Christopha Heuera i Gerlinde Althoff - wojna z drugiej strony barykady wcale nie była bardziej zrozumiała;

d) dla wielbicieli motoryzacji i akcji oraz małych liter w dużej ilości seria o Michelu Vaillant Jeana Gratona, rajdowcu, ''wirtuozie kierownicy''; pierwszy komiks wyszedł w 1959, można też oglądać jego wcielenia filmowe - w wersji animowanej Heros on Hotwheels lub w odsłonie aktorskiej Najlepsi z najlepszych; atrakcyjne szczególnie dla fanów F1 (my jesteśmy); komis wydawało wydawnictwo Twój komiks - Motopol, czyli odnoga Motopolu - przedstawiciela Hondy w Polsce w ''starych dobrych czasach'' - kto przeżył, ten wie;

e) Motopolu już nie ma od dawna, wydawnictwa zatem też nie, więc jeśli się wkręciliście, kupujcie, wznowień nie będzie; a tam jeszcze jeden interesujący komiks, tym razem dla młodszych i bez "liter zatoru" - seria o Mikołajku (bez związku z Mikołajkiem z dysfunkcyjnej francuskiej rodziny, a bardzo na temat Świąt i świętego Mikołaja); Mikołajek walczy ze złem w postaci doktora Złośliwca i zastępu Złośliwozaurów.

A w ogóle to czekamy na nowości: Co było potem? Tove Jansson, Moja pierwsza księga pojazdów Eli Wasiuczyńskiej, Bajki Ezopa w adaptacji Jean-Philippe'a Mogenet z ilustracjami Jean-François Martin (nagrodzone w tym roku w kategorii ''Fiction'' na Targach w Bolonii!), wznowienie Snu, który odszedł Anny Onichimowskiej z ilustracjami Krystyny Lipki-Sztarbałło, Pamiętnik Blumki Iwony Chmielewskiej, Pinokio z ilustracjami Innocentiego, Dziadek do orzechów i król myszy w nowym tłumaczeniu, no i te Baśnie rosyjskie z ilustracjami Giennadija Spirina, które zniknęły ze strony wydawnictwa...

Wszystko po łebkach i bez zdjęć (staje się to regułą?). Do rozwinięcia.

Mityngi KK

2011-09-25T23:47:00.001+02:00

Mityngi nieanonimowych książkoholików (dziecięcych)!

Już od października w Cafe Kulturalna.

Pierwsze spotkanie o 11:30 we wtorek, 4.10.

Wjazd 8 pln, a w zamian: gadki (o książkach), herbatka (przy książkach), losowanie (książki), atrakcyjne rabaty (może), wymiana (książkowa), spotkanie z ciekawym człowiekiem i... się zobaczy.

Można przyjść z dzieckiem lub bez.

Jedyne miejsce, w którym chwalenie się jest mile widziane, zatem przynieś książkę, z której zdobycia jesteś dumny / dumna. Tylko my to docenimy!

Pamiętajcie: KARMIMY KSIĄŻKAMI!

Rajdem

2011-09-18T15:39:00.004+02:00

Czyli szybko i po łebkach. Przepraszam.
1. Przewodnik po Łazienkach - Kto to widział?
Książka powstała na zlecenie Ośrodka Edukacji Muzealnej Muzeum Łazienki Królewskie.
Autorka: Izabela Koczkodaj
Ilustracje: Agata Dudek i Małgorzata Nowak
Wydawnictwo: Dwie Siostry

Łazienki to miejsce przechadzek rodzinnych, rejestrowanych zazwyczaj i umieszczanych w albumach. Kiedyś wspominało się głównie wielkie karpie (ten niedobór jedzenia!), teraz można obgadać wygląd lokalnego szczura i przeanalizować jego zwyczaje kulinarne. Chodziło i chodzi się tam także ''na pawie''. Tak czy siak, trzeba być szaleńcem, by wybrać się do głównego warszawskiego parku w słoneczny weekend. Lub być niezmiernie spragnionym bliskości miejskich współziomków. W każdym wypadku warto przynieść ze sobą własną ławkę, bo tych parkowych nie starcza dla chętnych. Mimo tych niedogodności aż zachciało mi się tam znowu pójść. Wystarczyło przejrzeć przygotowany przez Łazienki przewodnik. Wielki sukces pomysłodawców tej książko-kolorowanki.

2. Albo dalej w Polskę. Przewodnik Andrzeja Paulukiewicza z ilustracjami Dominika Cymera i Rafała Szczepanika. Też Dwie Siostry. Kropka pe el Polska w ich wydaniu jest baśniowa i arcyciekawa. Propozycje niebanalnych wycieczek, wyłożone przystępnym językiem. Jedyny minus: bardzo niewygodny format. Niby przewodnikowy, czyli długi i chudy, ale za długi i za ciężki. Mam dosyć duże dłonie, a ledwo go ucapiłam.

3. Świerszczyk na zielono.
Bardzo mi się podoba to, co się dzieje z Elą Wasiuczyńską malarsko, no i kocham kolor zielony. Do tego bliskie są mi idee ekologiczne. My Polacy jesteśmy szczęściarzami! Mamy pismo dla dzieci, które można określić słowem ''piękne'', dodać do tego ''pożyteczne'', a potem napisać ''Świerszczyk''.

4. Z poślizgiem i przypadkiem kupiłam Chestera. Jako zapalona kociara i książkowa wariatka uważam, że jest to pozycja obowiązkowa w bibliotece mnie podobnych. Niby nic, a cieszy. Ilustrowana przepychanka pomiędzy autorką (Melanie Watt), jej kotem (Chester) i zepchniętą na margines myszą (dzięki Chesterowi nie zdążyła się przedstawić). Wydawnictwo m. Zeszły rok. A jak jeszcze dodam, że można się z niej przy okazji nauczyć kilka angielskich słówek?

5. Gdy już pójdzie fama, że się zwariowało, że wydaje się ostatni grosz na 3098 książkę (dla dzieci), że w życiu zreorganizowało się priorytety, ludzie zaczynają się pochylać, przyjaciele współczuć. Zaczynają kupować prezenty. Książki. I tak właśnie dostałam prezent od kolegi z pracy. Prezent z wojaży po Azji, świeżak z japońskiego Muji, po prostu oryginał. Żeby to jeden. Dwa. Przecież kolega wie, że mam dwójkę dzieci i trzeba zapobiegać rozlewowi krwi.

6. Nie znaczy to wcale, że sama przestałam kupować. Borka, na którą skąpiłam do tej pory zjawiła się nagle z polskiego źródła i dużo taniej. Klasyk angielski Johna Burninghama. The Adventures of a Goose with no Feathers. Po raz pierwszy wydana w 1963 roku. Piękna. Jedna z książek, których nie doceni się, do czasu, gdy nie wejdzie ona w skład naszego księgozbioru. Te ilustracje słabo sprawdzają się na ekranie komputera.

7. Wilkoniowy rarytas na pograniczu ''obcy'' / ''swój''. Obcy, bo wydany był tylko po japońsku i angielsku. Swój, bo Wilkonia, a jak wiadomo Wilkoń jest nasz. Little Tom and the Big Cats. Podobno autor najchętniej wykorzystuje tę właśnie książkę podczas warsztatów z dziećmi.

No dobrze. Siódemka to podobno szczęśliwa liczba.

Tego się trzymajmy do następnego razu!

Co to? Foto

2011-09-16T22:34:00.004+02:00

Jeśli lubi się swoje dzieci, uczuciem automatycznie obejmuje się ich twórczość. W sumie często spotykana przypadłość. Też tak mam.

Ale za co kochać taką twórczość bez taryfy ulgowej. Oczywiście za ''naiwność''. Piszę w cudzysłowie, bo tak naprawdę nie wierzę w totalną naiwność. Aparat jest zwykle jednym z najczęściej oglądanych przyrządów, a zdjęcia pyka się dzieciom jeszcze w fazie prenatalnej. Zatem powiedzmy ''względna naiwność''. Trzylatek fotografuje przypadkiem, wiedziony impulsem lub zainteresowaniem, naśladuje, chce utrwalić (swoje ulubione zabawki lub rysunki). Warto przyjrzeć się ciekawym formom, które powstają przy okazji. Czasem zdarzają się prawdziwe perełki. Zdjęcia, których nigdy byśmy nie zrobili. To lubię. Dlatego szpieguję. Szukam natchnienia.

Dym

2011-09-14T00:06:00.003+02:00

Będzie post bez zdjęć.

Z różnych powodów.

1. Jest ciemno.

2. Jest późno.

3. Część ilustracji jest znana nie od dziś.

4. A jeśli nie, można dwie z nich obejrzeć na stronie wydawcy, czyli Tako

Zanim wypalę, co myślę, przypomnę tylko, że warto przeczytać wywiad z ilustratorką Joanną Concejo.

Joanna jest z jedną z twórczyń // twórców, które niełatwo przypasować do jakiejkolwiek kategorii, dostępnej w Polsce. Zresztą ten sam problem dotyczy Iwony Chmielewskiej. Nie ułatwia to egzystencji na naszym rynku. Joanna nie musi tu ''egzystować'', bo świetnie żyje sobie w sztuce w ambitnych wydawnictwach europejskich, a w realu w podparyskiej rzeczywistości. Iwona wyżywa się w Korei, a w Polsce tylko prawdziwi koneserzy znają jej twórczość, a Torunianie winni być dumni, że mają w swoich szeregach tak uznaną, a skromną artystkę.

Dym jest pierwszą książką Joanny Concejo, wydaną w Polsce (skrupulatni policzą jeszcze drugą, czyli pierwszą, czyli Komu komu buzi, z początków kariery i sprzed emigracji) i nie jest to prosty debiut. "Obrazkowa książka o śmierci dziecka w obozie zagłady", chyba nie można wyobrazić sobie lepszego zdania odstraszającego w kategorii literatura dla dzieci. Picturebook, tłumaczony jako książka obrazkowa dodatkowo podkreśla nieprzystawalność tej pozycji.

Dla kogo zatem? Trzeba testować. Na starszych dzieciach, młodszych dorosłych i całkiem starych starych. Joanna mówi, że na jej spotkania autorskie przychodzą ludzie dojrzali. Czyli idę dalej, mówię ''dojrzali''. Jeśli dojrzałeś do tego, żeby zapaść się w książkę ilustrowaną, w poezję wizualną, spróbuj.

Przewrotnie nie dołączam zdjęć (punkt 1-4). Ale tak naprawdę 5. Po raz pierwszy mam do czynienia z książką ilustrowaną, w której najważniejsze są słowa. Niedostatek jednak tego w branży, choć kocham ilustracje i obraz ogólnie miłością fanatyczną. Nie do wiary - tu tekst jest cały czas na planie pierwszym. Mocny tekst, choć nie nachalny, poetycki i nie rozmazany, lakoniczny, a jednak obejmujący całość. Pisany w pierwszej osobie. Wyciskacz łez. Może to zmęczenie, a może wielka sztuka... Anton Fortes, Joanna Concejo. I gdzie to reklamować?

Dym
tekst Antón Fortes
ilustracje Joanna Concejo
oprawa twarda
format 26 x 31
stron 40

wydawnictwo: TAKO 2011

Książka wydana pod patronatem TVP Kultura.
Wydawnictwu dziękuję za udostępnienie egzemplarza.

Pani Zorro żyje!

2011-09-10T00:41:00.004+02:00

Pani Zorro zamilkła, bo wir wciągnął wydarzeń ją. Pankot i Kotpan.

W każdą sobotę o 8:50 w TVP2 będzie można zobaczyć to, co najlepsze w kulturze dla dzieci.

Pankot i Kotpan przedstawiają...

W najbliższym, jutrzejszym odcinku:

Pchłę szachrajkę, spektakl w reżyserii Macieja Wojtyszki (1979) w znakomitej obsadzie,

Lokomotywę, film animowany Zbigniewa Rybczyńskiego (1976)

oraz fragmenty genialnego Teatrzyku Violinek, założonego w latach 60 przez Zbigniewa Rymarza.

Stare, ale jare.

Gościem programu będzie Barbara Wrzesińska oraz dzieci.

Czołówkę do programu narysowała Agata Dudek, a zanimowali Wojtek Koss i Jurek Gruchot. Muzyka: Ela Orleans.

Kotom stroje zrobili: Tatiana Kwiatkowska (kostium) oraz Kacper Urban i Anna Karlicka (lalka).
Scenografia: Monika Graban
Światło: Karina Kleszczewska
reszta: Zorro Forever

Pankot: Wojciech Pałęcki
Kotpan: Roman Holc

Oglądajcie, komentujcie, piszcie!
A tak przy okazji: jeśli chcielibyście, a raczej dzieci Wasze, wziąć udział w pankotowym nagraniu, piszcie! Adres pod przyciskiem po prawej stronie zorrobloga.

Pankot i Kotpan obecni na FB. TU.

Komiks 1 - MUCHA

2011-08-19T21:15:00.003+02:00

Niniejszym rozpoczynam cykl, w którym zaglądam ''za żelazną kurtynę komiskowego świata'' w poszukiwaniu ciekawostek, które można zaserwować nieletnim. Mówiąc po ludzku - dowiecie się, co ze współczesnego komiksu, wydawanego w Polsce nadaje się dla dzieci (mniejszych i większych).

Dziś Lewis Trondheim, czyli Laurent Chabosy, rocznik 64. Tak wyjaśnia pochodzenie swojego pseudo: Chciałem nazwisko, pochodzące od jakiegoś miasta, ale niestety Lewis Bordeaux nie brzmiało mi najlepiej i wtedy przypomniałem sobie o norweskim Trondheim. Tłumaczenie, jak tłumaczenie, każde jest dobre, gdy nie lubi się dziennikarzy, bez ogródek nazywając niektórych swymi wrogami.

Urodził się w rodzinie księgarzy, więc ''narażony" był na działanie literatury od najmłodszych lat. Jest zwolennikiem minimalizmu w komiksie, był współtwórcą grupy Oubapo (Ouvroir de Bande-dessinée Potentielle, czyli powiedzmy "Warsztat Komiksu Potencjalnego"), która wierzyła, że wspomniany minimalizm jest w stanie przezwyciężyć ograniczenia medium. Jak łatwo się domyślić wzorowano się tu na innej grupie eksperymentatorów, czyli Oulipo (Ouvroir de Littérature Potentielle), założonej przez Georgesa Pereca i Raymonda Queneau. Ograniczenia przy tworzeniu opowieści rysunkowych wg Oubapo można piętrzyć od najłatwiejszych do coraz bardziej abstrakcyjnych: jak najmniejsza ilość kadrów, czyli pojedynczych obrazków, możliwość czytania całości od końca i w wielu kierunkach wewnątrz jednej strony, współtworzenie historii poprzez ''wrzutki'' innych autorów... To tylko początek, bowiem członkowie grupy mogli narzucić sobie kolejne ograniczenia, a wszystko po to, by zwalczyć ograniczenia już istniejące. Trondheim opuścił grupę w 2006 roku, minimalistyczna idea za nim podąża.

Mucha jest czarno-biała i bez słów, narysowana filmowo - każdy kolejny obrazek to klatka z komiksowego filmu o owadzie, który wykluł się z pewnej kulki w pewnej puszce w pewnym śmietniku na naszej planecie (Ziemia). Mała mucha niewiele może, zatem nielicho dostaje jej się po drodze. Nie zdziwi więc nikogo, że będzie się działo, gdy przypadkiem stanie się na chwilę wielka. Jak, po co i gdzie, tym razem nie zdradzę. Ileż to głębi filozoficzno-życiowej zawrzeć można w pozornie skromnej i obrzydliwej opowieści o nieprzyjemnej wyłupiastookiej musze, która ani przez chwilę nie budzi miłych skojarzeń.

Niech was nie zwiedzie brak słów - to jednak nie jest dla najmłodszych dzieci. Filmowy sposób narracji wymaga od odbiory doświadczenia w czytania obrazów i śledzenia narracji filmowej. Sam moment przedzierzgnięcia się muszki w muchagodzillę wymaga trzech chwil absolutnego skupienia, wysilenia wyobraźni i odpowiedzenia sobie na kilka wyimaginowanych pytań nie do przewidzenia, a dotyczących środów narracji. Jaki zatem wiek? Minimum 6+, optymalnie 8+.

Filmowość Muchy oczywiście została podchwycona przez speców od ruchomego obrazu. Trondheim przy współpracy z Samuelem Kaminką stworzyli serial animowany. Przygody Muchy (Fly Tales) składają się z 65 pięciominutowych odcinków. Wielbiciele wysublimowanych opowieści nie będą zadowoleni. Ale czego się spodziewać po musze.

Na początek trondheimowska wersja antoniszczakowej opowieści o działaniu jamniczka. Dla wszystkich, którzy nie wyszli z fazy analnej.

A tu ''trochę więcej kultury'', czyli co mucha może robić w muzeum.

Trondheim podąża za czasami, a może nawet wyprzedza. W 2009 roku wymyśla specjalny komiks komórkowy Bludzee, historie pewnego czarnego kota nie dość, że do śledzenia przez telefon (oraz internet), to jeszcze w wielu językach (nie po polsku).

Na liście dziecięcych komiksów Lewisa Trondheima figurują:
Le roi catastrophe (Tiny Tyrant po angielsku, seria, rysunki: Fabrice Parme)
Monstrueux... (seria)

Kaput and Zösky (seria, także film animowany Kaput and Zösky: The Ultimate Obliterators)
oraz wydany u nas A.L.I.E.E.N. (Kultura Geniewu)

Poza tym w Polsce wydano:
Wyspa Burbonów. Rok 1730 (scenariusz: Apollo / wydane przez Emont)
Lapinot i marchewki z Patagonii (Mroja Press)

Mucha
Lewis Trondheim
stron 104
format 13,5 x 20 cm
okładka miękka
wyd. Mroja Press 2009

Dziękuję wydawnictwu Mroja Press za udostępnienie egzemplarza.

Polecanki-cacanki

2011-08-10T01:02:00.000+02:00

Ja, Informacje Kulturalne i TVP Kultura łączymy się w misji.

Roman Opałka

2011-08-08T01:24:00.000+02:00

6 sierpnia zmarł w Rzymie Roman Opałka najbardziej znany polski artysta, choć jak każdy współczesny słabo znany w Polsce. Za dwa tygodnie miał w Wenecji obchodzić 80 urodziny. Większość swojego życia poświęcił dziełu OPAŁKA 1965/1 - ∞, czyli serii obrazów (zwanych ''Detalami''), w których chciał uchwycić przemijający czas. Zaczął od jedynki, był rok 1965 rok. Białe cyfry na czarnym tle, które potem zamienił na szare, a od 1972 roku rozjaśniał o 1%. Dążę do bieli mentalnej. Biało na białym (ciągle pędzlem nr 0) maluje od 2008 roku. Każde płótno ma wymiary 196 x 135 cm, dołączone do niego nagranie z głosem artystym, wymawiającym malowane liczby oraz fotografię jego twarzy en face.

W tym samym czasie, gdy zaczynał dzieło swego życia zilustrował dwie książki dla dzieci - baśnie malajskie Skamieniały statek (1964) i baśnie indonezyjskie Niewinny tygrys (1965) zebrane przez Roberta Stillera (wyd. Nasza Księgarnia).

Pod hasłem ''grafika'' wspomniała o nim kultowa encyklopedia dziecięca lat 70 Polska moja ojczyzna, zamieszczając obraz Adam i Ewa z cyklu Opisywanie świata.

Ostatnia liczba, którą kiedyś namaluje będzie oznaczać kres mojego istnienia.

Skamieniały statek
Robert Stiller
il. Roman Opałka
wyd. Nasza Księgarnia 1976
format 17,5x20 cm
stron 336
okładka twarda
nakład 20000 + 277

Małe Instrumenty

2011-08-06T00:43:00.000+02:00

Warto, jeśli jeszcze nie znacie, zwrócić na nich uwagę!

Powyżej Małe Instrumenty grają muzykę z filmu non-camerowego Juliana Antonisza. Non-camera, czyli bez kamery, film drapany/ rysowany bezpośrednio na taśmie. Dziadowski blues tak brzmi w oryginale.

Małe Instrumenty nagrały też Chopina. Płytę można kupić w wydawnictwie Format. To nie nowość, ale jeśli przegapiliście, warto wrócić, a zacznijcie od posłuchania próbki. Jeśli wsiąkliście i uznaliście, że to muzyka, na którą czekaliście (i wasze dzieci), warto zainteresować się audiobukiem Sekretne życie krasnali, do który Małe Instrumenty opracowały muzycznie. W wersji papierowej książkę zilustrował Paweł Pawlak, w obu przypadkach napisał Wojciech Widłak. Książka zresztą bardzo ciekawie wydana i zilustrowana.

Zespół powstał w 2006, a pomysłodawcą był Paweł Romańczuk. W skład wchodzą: Marcin Ożóg, Maciek Markowski, Tomasz Orszulak, Jędrek Kuziela i Maciek Bączyk.

4 siostry od 2 sióstr

2011-08-03T20:10:00.004+02:00

Nie doceniając córki, w pewnym sensie sprzeniewierzyłam się idei. Wydawało mi się bowiem (w zakamarku mózgu), że jednak klasyki poezji dziecięcej w opracowaniu Katarzyny Boguckiej i od Dwóch Sióstr pod żadnym pozorem nie powinny do niej trafić. Nie dość, że jednak archaiczne, to jeszcze przeestetyzowane i abstrakcyjne, modna półkowa tapeta. Co prawda bardziej ode mnie lubi Tuwima z Wytwórni, bez bicia oddaje brzydkie książki z niesmakiem na twarzy i oczywiście rozumie więcej niż jest w stanie powiedzieć (tym bardziej, że nawet nie jest w stanie wymówić słowa ''książka''). Gdzieś jednak, w zwoju którymś (powiedzmy drugim) zaszył mi się pogląd na poezję wyrobiony, a szczególnie na to, jakże te ilustracje do niej winny wyglądać. Po prostu ''mają wyglądać''! Gdy czyta ''małpa'', ma widzieć małpę, jak w kąpieli, to natychmiastowo ''wannę'', może być z oprzyrządowaniem. Jeden do jednego, bo a nuż nic nie zrozumie, a jak wiadomo, każdy wiersz powinien mieć instrukcję obsługi (pozdrawiam szkołę!). Tymczasem tu małpa świetnie wkomponowuje się we wzorek i jakoś mało wyeksponowana (o, na pewno tego nie zrozumie, chyba spytam kontrolnie ''no, gdzie małpka?").

Małpa w kąpieli Aleksander Fredro

Oczywiście nic z tych rzeczy nie zrobiłam, a to dlatego, że nie miałam okazji. To moja córka zarządza księgozbiorem i swoimi zainteresowaniami, mną posługując się jako wyjątkowo kochanym i przyjemnym robotem z funkcją ''text to voice''. Wyszperała dnia pewnego najpierw jedną, a potem zręcznym ruchem (świetna koordynacja oko-ręka) pasujące do zestawu trzy następne i nakazała wielokrotne czytanie. 4 siostry. Najwyraźniej przyjemność, którą odczuła patrząc na książki przełożyła się na wrażenia słuchowe. Zapewniam, córka ma nie ma skłonności autodestruktywnych. Co ja tu będę dużo gadać: fajna ta moja dziewczyna! Ma gust.

Chory Kotek Stanisław Jachowicz

Stefek Burczymucha Maria Konopnicka

Paweł i Gaweł Aleksander Fredro

Wracając jednak do książek - jest ich, jak przed chwilą wspomniałam półgębkiem cztery, dopracowane, a każda w innej tonacji. Nie bez kozery, gdzieś na początku tego tekstu wypłynęło słowo ''tapeta''. Każda okładka ma swoją tapetę, a na niej motyw charakteryzujący wiersz, tą samą ''tapetą'' wyklejono wnętrze okładki. Całość nawiązuje do notesiko-pamiętniczków. Miło na nie patrzeć, świetnie, gdy stoją razem na półce, a już pokazać bezdzietnemu ''co to się dzisiaj robi dla dzieci'' to już w ogóle towarzyska rewelacja. Tymczasem zarówno format, jak i oprawcowanie, oraz oczywiście same wiersze doskonale nadają się dla dzisiejszych wytrenowanych lub nie trzylatek. Uściślając: format mały, opracowanie graficzne udane, dzisiejsze wytrenowane trzylatki, co nie wzgardzą awangardą. Doskonałym pomysłem było przedstawienie autorów poszczególnych wierszy jako swoiste podsumowanie. To doskonała okazja, żeby powiedzieć, kto zacz i w ogóle przeczytać, jak się nazywał, bo sama muszę się przyznać, często pomijam ten istotny szczegół.

Jest jednak coś, co mnie niepokoi - każda kolejna rzecz od Katarzyny Boguckiej jest coraz bardziej idealna - "Lusia" bez skazy. Czysta i schludna, jak wyprostowana dziewczynka, uczennica-cud, która nigdy nie zgłasza się niepytana. Mam nadzieję, że wydawcy nie zahukają ilustratorki, nie wsadzą w czyściutką sukienkę i nie każą produkować cały czas tych samych idealnie dopracowanych obrazków. Smutno by mi było. Zatem: Katarzyno! Zbuntuj się wkrótce!

Paweł i Gaweł
Małpa w kąpieli
Aleksander Fredro
Stefek Burczymucha
Maria Konopnicka
Chory kotek
Stanisław Jachowicz
il. Katarzyna Bogucka
wydawnictwo Dwie Siostry
format 11 x14 cm
okładka twarda
cena 9 złotych

Dziękuję wydawnictwu za udostępnienie egzemplarzy.

Z.O.R.R.O.Z

2011-08-02T19:55:00.000+02:00

Oto ona, w końcu jest: Fundacja Z.O.R.R.O.Z. Dzięki niej, mam nadzieję, uda się trafić z kulturą dla dzieci ''pod strzechy'' polskich domów, a właściwie do dorosłych, którzy światem dziecięcym zawiadują. Plany są piękne, a gdy wejdą w fazę ostateczną, na pewno się o tym dowiecie. Wszelkie wnioski, pomysły oraz finansowe wsparcie mile widziane. Każda wpłata na wagę złota.

Misja trwa, ZORRAŻAMY KULTURĄ DLA DZIECI. Czuwajcie!

Keret jakiego nie znacie

2011-07-30T01:19:00.000+02:00

Cyrkowy

Rysunkowy

Dla dzieci

Etgara Kereta w Polsce przedstawiać nie trzeba. Jeden z najbardziej znanych współczesnych, "ciągle młodych'' pisarzy izraelskich, najczęściej tłumaczony w każdym razie. Jego książki wpisane zostały na listę lektur obowiązkowych w izraelskich szkołach. Absurdalny humor, rys (post)postmodernistyczny, klisze, symbole popkultury, slang. Wielbiciel Tarantina i Paula Austera. Żona aktorka, jedno dziecko. Właśnie: dziecko. Keret ma na swoim koncie także książkę dla dzieci.

Historyjka Tata ucieka do cyrku wyszła w Izraelu w 2000 roku, a zilustrowała ją Rutu Modan, jedna z najbardziej znanych izraelskich ilustratorek i autorek komiksów. Urodziła się w 1966. Pochodzi z rodziny o lekarskich korzeniach. Ojciec, Baruch Modan urodził się w Polsce, jego matka, a babka Rutu uratowała rodzinę przed zagładą w Warszawie, przeczuwając nieszczęście. Dziadek nigdy nie pogodził się z utratą polskiego życia i zmarł z nieprzystosowania i tęsknoty jako nieszkodliwy dziwak. Rutu mieszka z mężem i dwójką dzieci w Tel Awiwie. Jest w Polsce znana, choć jej nazwisko (i twórczość) nie wyszły poza wąski krąg zainteresowanych komiksem. Środowisko to u nas nieprzemakalne. W każdym razie, jeśli ktokolwiek z Was słyszał o Ranach wylotowych, wydanych u nas w zeszłym roku przez Kulturę Gniewu, to właśnie jej. Po opublikowaniu tego albumu w Stanach, dostała propozycję nie do odrzucenia od New York Timesa i tak powstał komiksowy blog, który pisała na ich łamach - Mixed Emotions, czyli Mieszane uczucia.

Mixed Emotions / New York Times

Ulubionym tematem Rutu Modan jest rodzina i rodzinne fotografie - motywy te przewijają się przez wszystkie jej prace. Mieszane uczucia opowiadają o jej życiu: o babci, z jednej strony znienawidzonej zrzędliwej staruszce, która wściubiała nos w nie swoje sprawy, nadając ton życiu, z drugiej dzielnej kobiecie, której Rutu Modan pośrednio zawdzięcza życie. O rodzinie samej Rutu i jej dylematach, zabawnych perypetiach genderopodobnych z przedszkolem w tle, krewnych, którzy zawsze wiedzą lepiej. Historie pisała razem ze swoją siostrą, Daną Modan, aktorką i prezenterką. Zadziwiające, jak wiele wspólnego mają przedwojenne warszawskie babcie, nieważne Żydówki czy Polki. Bardzo, bardzo ciekawe. I zabawne.

Mixed Emotions / New York Times

Oprócz obrazkowego Tata ucieka do cyrku Etgar Keret stworzył z Rutu Modan także komiks Nobody Said It Was Going to Be Fun / Nikt nie powiedział, że będzie zabawnie oraz Pizzerię Kamikadze i Ulice przemocy z Asafem Chanuką. Wszystko dla dorosłych. Rutu Modan, tak jak Keret, tworzy przede wszystkim dla dorosłych, ale nie tylko. Obiad z królową (2010) to jej książka autorska dla dzieci. Tu można odsłuchać wywiad, którego udzieliła BBC.

Wracając do naszych owiec, czyli keretowskiego taty i cyrku, dla którego ten pierwszy porzuca rodzinę na rzecz tego drugiego (by wrócić). Ten cyrk, myśląc o nim w kategoriach ludzi dorosłych, może być ''polityczny" - ucieczką od rzeczywistości. szczególnie w kraju ogarniętym przez wieloletni nierozwiazywalny konflikt. Ten cyrk, myśląc w kategoriach dorosłych i dzieci, to także życie codzienne, także pewien front, z niedojrzałymi ojcami i matkami obraczonymi ''całymi domami na głowach''. Ten cyrk to także separacja rodziców, którą rzadko udaje się przejść bezboleśnie dzieciom. Albo po prostu cyrk, coś kolorowego i szalonego, marzenie, czarodziejski świat, którego w zasadzie już nie ma, mit. Tu także historia opiera się na ulubionych przez Rutu motywach walki (a w zasadzie milczącej rezygnacji) pokoleń. Tatę fascynuje coś, co dzieci zupełnie nie kręci, ale nie chcą mu robić przykrości (szacunek), udają, że wszystko gra, potulnie ubierają się w najlepsze ciuchy i karnie idą do cyrku. Wizyta nie jest jednak w stanie okiełznać miłości taty do tematu, więc on i temat znikają razem w szerokim świecie, z którego ojciec jednak wróci odmieniony. Pozornie błache i po prostu zabawne, jest przede wszystkim o odkrywaniu ciekawych stron ''wroga'', a przez to odzyskiwania do niego prawdziwego szacunku, nie tylko tego narzuconego przez wychowanie i rodzinę. Historię co prawda napisał Keret, ale znają się z Modan nie od dziś, a i doświadczenie uchodźców z Europy łączy ich rodziny w niejednym punkcie. Zatem koniecznie przeczytajcie rysunkowego bloga Rutu Modan w NYT. To klucz, który otworzy drzwi do dodatkowego pokładu humoru tej niewinnej z pozoru książki dla dzieci.

I teraz najważniejsze: tę książkę będzie można niebawem kupić u nas i po polsku. Tata ucieka z cyrkiem wyjdzie na przełomie sierpnia i września dzięki wydawnictwu Nisza. Prawdziwa gratka dla wielbicieli książek twórców z pogranicza kultury dziecięcej i dorosłej.

Tata ucieka z cyrkiem
Etgar Keret
il. Rutu Modan
tłumaczenia: zespół
format: 21 x 28 cm
okładka: twarda
stron: 40
Wydawnictwo Nisza
Premiera: sierpień / wrzesień 2011

Zabawnik

2011-07-28T00:58:00.002+02:00

Fundacja Nowoczesna Polska udostępniła dla wszystkich i za darmo zbiór zabaw dla dzieci w każdym wieku. Znajdziecie tam i znane (choć zapominane) rymowanki i proste zabawy, na które być może nie wpadlibyście sami. Tak czy siak, warto odwiedzić ZABAWNIK. Zestaw można oglądać online lub pobrać w formie pdfu.

A oto, co piszą o sobie:

Zabawnik powstał w ramach projektu „Słuchamy Polski” Fundacji Nowoczesna Polska. Zadanie realizowane w ramach zlecania przez Kancelarię Senatu zadań w zakresie opieki na Polonią i Polakami za granicą w 2011 r. Autorką koncepcji Zabawnika jest pani Hanna Dąbrowiecka. Zebranie gier i zabaw: Krystyna Bratkowska, Hanka Dąbrowiecka, Irena Dembińska,Magdalena Guzik, Krystyna Kanecka, Krystyna Liszyk, Anna Makowiecka, Teresa Pąk, Katarzyna Szroeder-Dowjat

Ajubel

2011-07-26T00:54:00.001+02:00

Robinson Crusoe
Media Vaca 2000

Ajubel urodził się na Kubie w 1956 roku. W Ajubel. Naprawdę nazywa się Alberto Moralez i od 1990 mieszka w Hiszpanii. W Walencji.

Robinson Crusoe na podstawie powieści Daniela Dafoe postanowił zamienić w niemy film. Usuwanie słów zabrało mu trzy lata. Opłaciło się. W 2009 roku w Bolonii zgarnął nagrodę w kategorii fikcja.

Jury orzekło:

Audaciously, Ajubel takes on the traditional marriage of text and image, raising it to a new and higher level. What appears at first to be a departure from tradition proves on closer inspection to be just the opposite. For with the captivating force of signs and colours, Ajubel has created not merely illustrations but iconic images. The scenes that follow one after another are a concentrate of emotion, a phantasmagoria of anxieties, fears and expectations. The classic narrative is here, alive and vibrant with all the dream-like intensity of Defoe’s original text. Ajubel’s work is also an admirable teaching tool, as it compels us to look more selectively at our image-saturated world. This is a unique book that opens up new pathways for our understanding.

Ajubel wzniósł tradycyjny związek tekstu i obrazu na nowy, wyższy poziom. Pozorne oddalenie od tradycji, po bliższym przyjrzeniu okazuje się być do niej powrotem. Siła obrazowania i koloru stwarza nie tyle ilustrację, co obrazy-ikony. Następujące po sobie fantasmagoryczne sceny to skoncentrowane emocje: niepokój, strach, oczekiwanie. Jednocześnie cały czas mamy do czynienia z klasyczną narracją w stylu Defoe, na pograniczu jawy i snu. Ajubel uczy także jak patrzeć wnikliwie na przeładowany wizualnie świat. Ta wyjątkowa książka wyznacza nowe ścieżki w naszym postrzeganiu.

Skąd to wszystko? Życie emigranta, spuścizna, tradycja. Kubańczyk Ajubel jest Turkiem po matce i Żydem po ojcu. Pochodzi z biednej rodziny, której na książki stać nie było. Stać ich było za to na biblioteki, w których młody chłopak czytał klasyków. Ale dostęp do dóbr kultury był w komunizmie zagwarantowany, zatem edukował się artystycznie i zaistniał w 1973 roku jako twórca komiksów. Całkiem nieźle mu szło aż do upadku ''bloku wschodniego'' i załamania rynku. Ajubel postanowił szukać szczęścia gdzie indziej. Znalazł w Hiszpanii. W Robinsonie spodobało mu się poczucie ograniczenia (bezludna wyspa) przy jednoczesnej nieograniczoności otaczającej wody.

zdjęcie ze strony ajubelstudio.com

W twórczości nie ogranicza go nawet zamiłowanie do koloru.

Tu inne prace Alberta Moralesa.

Media Vaca -> warto zwrócić uwagę na tę hiszpańską krowę...

Robinson Crusoe
(una novela en imágenes inspirada en la obra de Daniel Defoe)
Ajubel
wyd. Media Vaca 2000
stron 180

Misio od Stiny

2011-07-24T03:03:00.001+02:00

portret Kristiny Lugn / Stina Wirsén

Stiny Wirsén wszędzie pełno, ale nie u nas. Rysuje dla reklamy, prasy, gadżeciarstwa oraz pisze (i rysuje) książki. Ma świetną kreskę, która doskonale sprawdza się na każdym z tych pól.
Oszczędny język najwyraźniej jednak nie przysporzył jej w Polsce wielu wielbicieli, bo książka o dziwnym misiu i jego dylematach nie zaczepiła się w świadomości rodziców na dłużej, a i żadna z zapowiadanych na okładce ''dalszych części'' nie pojawiła w polskich księgarniach.

To seria zupełnie u nas niedoceniona.

Wyszły dwie małe książeczki o dziwnym misiu, Stina Wirsén stworzyła ich 12. Muszę przyznać, że sama długo nie doceniałam potencjału, jaki w nich tkwi oraz siły prostoty z jaką przemawiają do małych dzieci. Człowiek uczy się całe życie.

Czyja babcia? opowiada o zazdrości i chęci posiadania na wyłączność. Jeśli babcia jest taka kochana i bawi się ze mną, dlaczego mam ją dzielić z ''głupią'' kuzynką? Nie lubię słowa głupi, choć pamiętam, że uwielbiałam w dzieciństwie, często nadużywając. Pamiętam o tym, więc nie cenzurowałam, choć język mnie świeżbił. W każdym razie: kuzynka przyjeżdża, ma czelność nazywać babcię ''babcią'' i nic sobie nie robi z krzywego wzroku misia. Babcia zabiera swoje wnuczęta do kuchni, razem pieką pierniki, jednocześnie pałaszując surowe ciasto. Babcia ostrzega: ''już dość'', ale kuzynka nie słucha, więc za chwilę wymiotuje...

Kto jest samotny? rozprawia się z kolejnym dziecięcym problemem, z którym, może się mylę, ale do tej pory nie zmagała się żadna literatura dla najmłodszych, czyli byciem samym. W tym momencie pojawia się problem znaczeniowy - sam / samotny. Misio nie jest samotny, on uczy się, że czasem jest się samemu. Lekcja to trudna i dla niektórych pozostaje nieodrobiona całe życie.

"Nie lubię być sama...", powiedziała Flanta.

Przeczytałam pierwszą książkę mojej trzylatce, bo mnie o to poprosiła. Wyciągnęła obie z półki i nakazała. Krótka to rzecz i lakoniczna - jeden minimalistyczny obraz plus nierozbudowany tekst (puryści językowi znowu będą mieli zagwozdkę). Czyta się szybko, myśli dłużej, jak się okazuje. Przeczytałyśmy każdą z książeczek po 10 razy pod rząd, co zdarza się nam niezmiernie rzadko, a ściślej mówiąc nie zdarzyło nam się nigdy dotąd. Po seansie moja refleksyjna córka wygrzebała z pokładów przeżyć swoich niedawną przygodę z babcią. Babci dawno nie widziała, a jak ją zobaczyła, ta niańczyła INNE DZIECKO! Siedząc obok mnie, książki, misia od Wirsen i zagłębiając się w siebie, trzylatka wyłuszczyła, co jej leży na sercu. Następnego dnia zanim zdążyłam na dobre otworzyć oczy, siedziała już na łóżku obok i ''czytała'' o dylematach szwedzkiego misia. Na głos.

* * *

Stina urodziła się w 1968 roku, mieszka w Sztokholmie, jest głównym ilustratorem szwedzkiej gazety Dagens Nyheter. Nawet bardziej niż dziecięcy, podoba mi się jej świat dorosły, szczególnie portrety. Jednak jej dokonania książkowe doceniają w Szwecji. W 2007 roku dostała szwedzką nagrodę, przyznawaną twórcom piszącym/ rysującym dla dzieci, Expressens Heffaklump za Supershow med Rut och Knut (razem z matką, Carin Wirsén). Heffaklump to stwór z Kubusia Puchatka - Łoń wg starej dobrej nomenklatury i Hefalump wg amerykańskiego najeźdźcy. Nagroda jest przyznawana od 1966 roku. Wcześniej, w 2000 inną prestiżową nagrodę szwedzką, czyli Elsa Beskow-plaketten za Rut och Knut ställer ut, czyli za wcześniejsze przygody Rut i Knuta, które napisała jej matka, zniesmaczona poziomem programów dla dzieci w szwedzkiej telewizji. Piszę to na pocieszenie: nie tylko my mamy taki problem. W każdym razie przygody Rut i Knuta powstały jako serial animowany, po czym przeistoczyły się w serię książeczek. Czyli na opak. Jednak panie zdaje się poległy w starciu z twórczością telewizyjną i oddały się jednak literaturze. Tu można obejrzeć program edukacyjny, który powstał na podstawie serii.

Postaci z książek Stiny stały się inspiracją do powstania serii akcesoriów dziecięcych Brokiga. Brokiga, czyli wielokolorowy / barwny. Kolekcję projektuje Anna Hörling, siostra autorki. Ciekawa rodzina, zważywszy na fakt, że ojciec, Christian jest grafikiem projektantem.

Czyja babcia?
Kto jest samotny?

Stina Wirsén

tłum. Magda Cedro

wydawnictwo Stentor / Kora 2008

format 17 x 17 cm

stron 28

Dziękuję wydawnictwu za udostępnienie egzemplarzy.

Księżniczki i smoki

2011-07-24T00:06:00.003+02:00

Siedem księżniczek na siedem dni tygodnia.
Månstråle, Tindra, Onetta, Torinda, Freesia, Lövkoja, Sömntuta.
Petunia, Werbena, Dalia, Czeremcha, Piwonia, Sasanka, Nasturcja.
Mandag, Tisdag, Onsdag, Torsdag, Fredag, Lördag, Söndag.
Poniedziałek, Wtorek, Środa, Czwartek, Piątek, Sobota, Niedziela.
Oraz smoki, bezimienne, w tym jeden z imieniem i umiłowaniem do przebieranek.

Rozpieszczona Petunia ma trzy komnaty zabawek, Werbena Brudna boi się wiewiórek (ale nie smoków), Dalia wolałaby być smokiem, Czeremcha nudzi się tak strasznie, że wolałaby się bać, Piwonia Nadąsana ma brata Haralda Grzecznego i smoki jej niestraszne, Sasanka stawia czoła internetowi, z którego wyskakuje smok oraz Śpioch Nasturcja, której smok porywa lalkę (ale ją odbije, gdy tylko się wyśpi).

Nie ma jednej kobiety, jednego wzorca, jednej drogi. Jest ich siedem, a może siedemdziesiąt siedem. Lub siedem milionów. Tu małe dziewczynki stwarzają się same, nie pytając nikogo o radę, prawdopodobnie dlatego, że dorośli są strasznie zajęci rządzeniem. Nie ma dorosłych, nie ma morału. Dorosła jest sama autorka, ale jako wielbicielka Alicji w Krainie Czarów na pewno wzięła sobie do serca lekcję Zwariowanego Kapelusznika: ''Opowiadaj. A jak zbliżysz się do końca, skończ''.

Tekst powstał niejako na zamówienie znajomej, która potrzebowała historyjek o księżniczkach dla swojej księżniczkowatej córki. Christina Björk nie od razu na to poszła, jej książki do tej pory były oparte na faktach, księżniczką nigdy być nie planowała, a i na swoje ''małe księżniczki'' (ani księżuniów) nigdy się nie zdecydowała. Jak wiadomo spiętrzone przeszkody często są właśnie wyzwaniem dla ambitnego pisarza i tak powstała poniedziałkowa historia, a potem następne, w tym piątkowa, z Piwonią (czyli Frezją w oryginale) i jej bratem Haraldem.

I tu następuje przerwa na biografię autorki. Christina wychowywana była głównie przez ojca (matka chorowała na stwardnienie rozsiane) - grafika z wykształcenia, urzędnika w życiu realnym. Podsuwał wartościowe książki, czytał na głos, bawił się, zaraził miłością do przyrody (co zaowocowało potem Linneą), wymyślał historyjki na dobranoc, w których główne role odgrywały jej pluszaki - miś Nalle i małpka Jakob (zostanie to przez nią uwiecznione w 1988 roku w książce Store-nalles bok, w wersji angielskiej Big Bear's Book). Lubiła przyrodę, małpy i Muminki Tove Janson, więc napisała do tej ostatniej. W odpowiedzi otrzymała trzystronnicową epistołę, w której autorka wyłuszczała, dlaczego nie powinna kupować żywej małpy. Jedną z wielkich miłości dzieciństwa była ''Alicja w Krainie Czarów'', miłość to zwykle nieprzemijająca i brzemienna w skutki, jak wiadomo. Christina, już jako dorosła osoba, przeczytała wszystko, co było dostępna o samym Dodgsonie, także Alicji Liddell, należy do Towarzystwa Miłośników Lewisa Carrolla (Lewis Carroll Society), a w końcu, razem z ilustratorką Inga-Karin Eriksson powołała do życia książkę dla dzieci o przyjaźni wielebnego z małą dziewczynką (The Other Alice). Umieściła także historyjkę z Alicji w piątej opowiastce o księżniczkach, a właściwie puszcza w niej oko do wszystkich, którzy Alicję znają i kochają. Piątkowa Piwonia vel Frezja przyjeżdża hulajnogą marki Bill ('bil' to po szwedzku także samochód) ratować mazgajowatego braciszka Haralda i jego misia. Do smoczej groty trafia dzięki sypiącemu się z dziurawej przytulanki ryżowi, zupełnie jak w Jasiu i Małgosi, a tam smok miast ją schrupać na miejscu wyrywa hulajnogę i zjeżdża na łeb na szyję z urwiska. "There goes Bill!" - kwituje Piwonia Nadąsana, co w polskim przekładzie sprowadza się do ''No to po hulajnodze!''. Tymczasem u Stillera ''Zbych leci''...

Jeśli więc pewnego pięknego dnia usłyszycie marzycielskie ''Ja lubię luziowy", nie wpadajcie w panikę. Księżniczka nie musi być słodka, słaba i uległa. To niekoniecznie przyszła ofiara, to przecież przyszła królowa. Co z tego, że tymczasowo w różu? A tak w ogóle, kto powiedział, że róż jest gorszy? Mężczyźni? Jeszcze przed wojną to ich odziewano w różowe szatki - róż, jako pochodna czerwonego, koloru dominanta musiał być przyporządkowany właśnie im. Może to był błąd, że lekkomyślnie oddali go kobietom? Razem z różem odeszła i męska dominacja... There goes Bill!

Eva Erikson postawiła sobie nie lada poprzeczkę: ''to będzie książka bez różu i fioletów''. A że naszła ją ogromna chęć zaczęcia ilustracji ''tu i teraz'', czyli pewnego wakacyjnego popołudnia, podjęła kolejne wyzwanie. ''Córka wyjechała, zabierając nasze jedyne akwarele i nie miałam czym zacząć. Udało mi się znaleźć tylko kilka kredek w jej pokoju. Nie było wśród nich zielonej, a miałam rysować książkę o smokach!'' Wyjściem było mieszanie niebieskiego z żółtym, do czasu dokupienia właściwego smoczego koloru.

Zamiast cenzurować stare historie, lepiej kupić coś nowego. ''Misia na miarę naszych potrzeb'', czyli opowieść o dziewczynach współczesnych, modelu księżniki udoskonalonym, pozbawionym błędów z przeszłości. Ta przeszłość to bajki!

Księżniczki i smoki
Christina Björk
il. Eva Erikkson
tłum. Agnieszka Stróżyk
wyd. Zakamarki 2011
stron: nienumerowane
format 23 x 25 cm
okładka twarda

Wydawnictwu dziękuję za udostępnienie egzemplarza.

Zmierzch tradycyjnej edukacji

2011-07-22T13:20:00.000+02:00

Zmagamy się z kryzysami na wielu polach. Niektóre dotyczą tylko Polski, inne odbijają się nam światową czkawką. Wiele dyskutowanych jest tu i teraz, ponieważ mają bezpośrednie przełożenie na a) chwilową jakość życia, b) wzrost cen, c) sukces / upadek wyborczy. Rozmawiamy także o edukacji, ale są to rozmowy (i działania) zepchnięte mimo wszystko na margines, a przede wszystkim nietrafione, do czego niestety nikt przyznać się nie potrafi.
Zmniejszenie wieku ''poborowego'' do szkoły, utworzenie gimnazjów, nowe matury, nic nie dające certyfikaty ukończenia kursów tych lub owych, albo nawet "całych uniwersytetów." Tymczasem świat, który stworzył edukację jaką znamy, zniknął dobry czas temu. My natomiast obmyślamy nowe strategie wewnątrz starego, a zmiany określałabym terminami remontowymi: usunięcie ścianki działowej, przeniesienie wejścia ze ściany północnej na południową, czy też położenie kostki bauma na podjeździe. Tymczasem należałoby zburzyć i postawić od nowa. Do tego jednak potrzeba nowych budowniczych i architekta z wizją. Jest taki architekt, nazywa się Ken Robinson, Sir Ken Robinson i nie jest z Polski. To o czym mówi, dotyczy za to naszego kraju w dwójnasób. Indywidualizacja nauczania nigdy nam nie groziła, bo w kraju urodzonych indywidualistów (co widać przy próbach działania zbiorowego) edukacja zmierzała do podporządkowaniu jednostki celom i ideom nadrzędnym - narodowi, ojczyźnie, systemowi. Mówi się, że współcześni Polacy to zbiorowisko bezideowe (nieprawda to, ale tym kontekście byłoby wyzwoleniem), czymże zatem powinna być Nowa Edukacja? Otóż Nowa Edukacja powinna stawiać nie na zdolności telepatyczne młodych (Jest tylko jedna odpowiedź i znajduje się na końcu tej książki, ale nie podglądajcie, bo to nazywamy ściąganiem!), lecz na prawie do bycia w błędzie. Czyli tego, co wyplenia się z dzieci w pierwszym dniu szkoły.

Kena Robinsona pełno w sieci. Poniżej świetna animacja dla wzrokowców, a na samym dole jego wykład dla wszystkich, których edukacja skutecznie nie zainfekowała angielskim.

Barok kontra barak

2011-07-19T22:31:00.002+02:00

O palmę pierwszeństwa w kategorii ''najbrzydsze miejsce w kraju" bito by się zacięcie, a walka zakończyłaby się prawdopodobnie wielopoziomowym remisem. Ot, wakacyjna konstatacja. Jednocześnie doskonały punkt wyjścia do dywagacji na temat (nie)powodzenia pewnego typu ilustracji, polskich gustów i zaprezentowania w pełnej krasie książki, o której wcześniej tylko wspominałam, a która nie ma nic wspólnego z literaturą oraz kulturą dla dzieci. Pozornie.

Jeśli piękno to dobro, a brzydotą zło nazwiemy (co oczywiście jest nieprawdą, ale dobrze brzmi i fantastycznie sprzedaje się zarówno w tekstach jak i ikonografii), to w tym miejscu dobro walczy ze złem.

Świeci słońce, na niebie malownicze chmury, zło jakby lekko przyczajone. Zatem prezentuję odsłonę drugą - zło od podszewki.

Pikanterii dodaje fakt, że dobro jest na sprzedaż, podczas gdy zło zachowuje ciągłość własności, służy społeczeństu lokalnemu, cieszy się przestrzenią i życiem tętniącym.

Architektura szczęścia Alaina de Bottona próbuje odpowiedzieć na pytanie, czy w swoim rozwoju jesteśmy ograniczeni poprzez miejsce, które zamieszkujemy i nie chodzi mu bynajmniej o dostęp do zdobyczy techniki, przybytków edukacji, lecz mówiąc prostacko kolor tapet. Niewątpliwą zaletą jego wywodu jest sposób w jaki prezentuje wiedzę na temat architektury i człowieka - nie onieśmiela laika, nie nudzi erudyty. Polacy dodatkowo odkryją odpowiedzi na pytania, które być może nurtowały ich od lat, choć nie o nas myślał autor, pisząc tę książkę. O dziwo.

Nie jestem w stanie przesądzić, czy ludzie tu i teraz stadnie żyjący dostrzegają fatalność otoczenia, czy na co dzień myślą, jak brzydkie obrazy przewijają się przed ich oczami. Zakładam, że świadomie, nie. Ale zbiorowy polski gust, niechęć do sztuki współczesnej, kolorów "smutnych", a upodobanie do ''radości'' i ''baroku'' sugerują, że jednak narodowy wybór najprecyzyjniej określa odniesienie zbiorowości do brzydoty rzeczywistości. Mylnie kojarzy się nam ascetyzm z prostackością, monochromatyzm z brakiem, a brak ze smutkiem. Wtedy, gdy kolorów brakowało, do śmiechu wielu nie było. Teoretycznie wielkim uproszczeniem jest ciągłe zrzucanie odpowiedzialności za teraźniejszy barok-barak na ten przeszły "najweselszy barak", jednak w praktyce właśnie w nim najłatwiej znaleźć kojące uzasadnienie tego, z czym zmagać przychodzi się teraz.

Konieczność obrony przed perspektywą permanentnego cierpienia może doprowadzić nas do zamknięcia oczu na większość otaczającego nas świata - bo nigdy nie jesteśmy dość dlatego od plam wilgoci, popękanych sufitów, zniczonych miast i rdzewiejących stoczni. [...] te deklaracje obojętności wynikać będą nie tyle z braku wrażliwości na piękno, ile raczej z obawy przed smutkiem, z którym musielibyśmy się zmierzyć, otwierając się na wszystkie przejawy jego nieobecności.

Tak było kiedyś. Uciekało się od tego za granicę kraju lub wyobraźni, reszta zamykała oczy. Wielu przerobiło sobie tę brzydotę w uciechę i zgrywę. W zasadzie każda z tych strategii sprawdza się i dzisiaj. Tym trudniejsza wydaje się być droga dotarcia do tych, co oczy zamknęli i boją się otworzyć.

Porażka architektów niepotrafiących stworzyć przyjemnego otoczenia jest odzwierciedleniem naszej niezdolności do znalezienia szczęścia w innych obszarach życia.

Przepraszam wszystkich, że tak się uczepiłam i namolnie wracam do jednej książki. Niestety najważniejszym odkryciem dorosłości było dla mnie uzmysłowienie sobie, że życiem, w ogóle, a moim w szczególe, nie rządzi tajemnicza dobra siła, porządkująca świat, która ma na stanie jeszcze wiele pozytywnych niespodzianek, lecz przypadek i chaos. Brzydota, w której przyszło nam żyć wydawała się być zatem irracjonalnym wrzodem, którego żadna maść nie wypleni. Dlatego też tezy z Architektury szczęścia prawie że wytatuowałam sobie na wszystkich odnóżach w ostatnim przebłysku nadziei na celowość i sens - jednak coś za tym wszystkim stoi, da się wytłumaczyć i ogrodowe krasnale i zuchwałe szczęki, straszące z głównych ulic i wątpliwej urody urodziwość, która stara się z tego szamba wybić. Wszystko. Po prostu wszystko. Nawet, jeśli i tak nic dobrego nie wynika z mojego olśnienia dla naszego pokolenia, jest nadzieja, że gdzieś - kiedyś - ktoś: dzięki pracy u podstaw, dzięki namolnemu powtarzaniu, dzięki przejrzeniu na oczy.

Tymczasem straszy duch czasów. Taki on jest. I nie ma się czemu dziwić: to jasne, że niewielu spodoba się uroda-brzydoty, wyrafinowaność-szarości i minimalizm-tematu. Musi być kolorowo, radośnie, z rozmachem. Stać nas na farbę i błysk! Książki dla dzieci wybierają ludzie-rodzice, którzy cierpieli z powodu źle dobranych butów (tylko ten rozmiar rzucili na wakacjach w Suwałkach), poliestrowych fartuchów (upolowanych w pocie czoła przez prababkę) - mieszkańcy pociotków Le Corbusiera o poprzypalanych windach i niedorobionych detalach. Niewielu potrafi się zdystansować od estetycznej traumy z tamtych lat. Ale my im pomożemy!

Nawet jeśli nie jesteśmy w stanie zdobyć się na entuzjazm w stosunku do wyborów innych ludzi, powinniśmy potrafić postawić sobie pytanie o to, czego im brakuje, skoro dostrzegają piękno w tej właśnie rzeczy, i zrozumieć wymowę owej deprywacji.

Architektura szczęścia
Alain de Botton
tłumaczenie Krzysztof Środa
wydawnictwo Czuły Barbarzyńca 2010
stron 282
okładka miękka
format 13 x 19

Wakacje

2011-07-01T23:21:00.000+02:00

Zapowiada się deszczowy tydzień. Będzie wiele okazji do czytania.

9-latek ''męczy'' lekturę (Doktor Dolittle, John Dolittle), więc jako odskocznię potraktujemy Edith Nesbit w wersji "miękkookładkowej z poręczną zakładką", kolekcja Zielonej (!) Sowy (!) - "Arcydzieła literatury dla dzieci i młodzieży." Wykrzykniki mają zwrócić uwagę na fakt, że wydawnictwa, do tej pory nie starające się o szatę graficzną, ruszyły ''do ataku''. Atak to taki bardziej defensywny, ale Zielona Sowa ma na koncie kilka pozycji, którymi może się pochwalić, że też przypomnę serię "Syreny". Zatem wyżej wspomniana seria ma swoje wzloty (i upadki). Jeśli Pięcioro dzieci i coś się jednak nie przyjmie, zaatakuję Michaelem Ende. Najwyższy czas potraktować nim uczestnika edukacji waldorfskiej. ZNAK ma taki ładny zestaw z ilustracjami i już ich za to chwaliłam. Zjechałam za to Buchmanna za Alicję w Krainie Czarów, bo czaru ją pozbawili, przyprawiając o błysk, niepotrzebny ciężar i obdzierając z tkanin i obwolut. Tkaniny i obwoluty co prawda nie wróciły, ale definitywnie zerwano z papierem kredowym. Wypuszczono Alicję ponownie, tym razem w towarzystwie Tajemniczego ogrodu oraz Piotrusia Pana i Wendy. Ostatnia przetłumaczona przez Michała Rusinka. Co je łączy? Ilustracje Roberta Ingpena i wydawnictwo Templar, które tę serię skleciło.

Serie, serie, serie - sypnęło seriami - Polacy kochają seria/le. Nasza Księgarnia kontunuuje swoje 90-lecie, mamiąc kolorami i pasującymi formatami - Miś Uszatek (turkusowy), Przygody Pippi, (żółta) Dzieci z Bullerbyn (też, choć inny odcień). Nie bierzemy, choć z bólem.

Bierzemy Basię i biwak (bo też będzie padać), Pettsona na biwaku (choć my nie pod namiotem). Wezmę Pippi na wyspie Kurrekurredutt z Zakamarków, bo może trzeba będzie wykrzesać Południowy Pacyfik oraz pieska Polo, bo oglądać tam jest zawsze co, a i kilka słów przy okazji można z siebie wyrzucić. Wzięłabym do oglądania także wimmelbuch Alego Mitgutscha, o którym pisałam, że miłują go Niemcy oraz zachwalałam zaocznie tu i tam, ale wydawnictwo Tatarak jeszcze go nie rzuciło na rynek. Elmera musimy wziąć, bo akurat jest ''na fali''. Moja córka uwielbia ''wszystkie równo''. Świetne są te duże nowe formaty z Publicatu, ale przyznam po cichu, że wolę stare tłumaczenie z Dwóch Sióstr. Kocham wołacz, po prostu, a w nowych Elmerach go nie ma.

Bierzemy także...

Oczywiście wielofunkcyjne książki do rysowania, przybory (dwa komplety, wiadomo) oraz trochę papieru, o który w pewnych warunkach trudno. Przede wszystkim ostatnia fascynacja, czyli Everybody Activity Book. Cut, Stick, Colour! Pascale Estellon - olbrzymia, bogata, różnorodna, z naklejkami i wycinankami, zadaniami dla młodszych i starszych, księga-marzenie. Dobrze, że nie jedziemy pociągiem...

No i Myślanki w końcu rozpracujemy. Kreatywną księgę plam na pewno będziemy mieli już na drugi dzień na większości strojów, więc ograniczę się do zeszytów, zwanych kangurowymi (chociaż nie pociągiem, jak już mówiłam, ale...).

Poza tym chyba jednak pomalujemy Kto kogo zjada...

Na drogę niedawno wybrana w Anglii Children's Laureate - Julia Donaldson w wersji audio. Gruffaloi inne stwory oraz Karampuk - nasz, swojski, choć jednak dziwny i znikający. Wydawnictwo Buka. Wygra nawet z AC/DC, które mój syn przygotował sobie na iPodzie. Poza tym (znowu) - rysowanie rysowanie rysowanie. Nie jestem wielką zwolenniczą strony graficznej rysowanek Czuczu oraz ich ceny (nie wiem, czego bardziej), ale moja trzylatka uwielbia ideę poręcznych śliskich tekturek, na których można coś dorysować, a potem szybko zmazać. Tym bardziej, że w drodze nietrudno o skuchy przy rysowaniu i skazę na psychice perfekcjonistki.

Jeśli przez tydzień stęsknicie się za mną niemożebnie, zapraszam 10 lipca do Trójki. A tam o 19 :00 program Michała Nogasia, w którym aż 15 minut sypię zorromądrościami z rękawa, w tle machając szpadą (ściślej mówiąc i wakacyjnie - 'szpadelkiem').

Poranek był taki, jak powinien być, kiedy się idzie na koniec świata. Wszystkie rzeczy stały już spakowane w jadalni: duże i małe walizki, kosze i sporo rozmaitych siatek.

Weźmiemy też Koniec świata i poziomki Anny Onichimowskiej z Pawłem Pawlakiem w wersji mono(chromatycznej). Gdybyśmy zaczęli narzekać na brak własnych przygód.

Nie bierzemy...

GPSA

DVD

APPLE'A

Czuwajcie!

M.O.D.A.

2011-06-30T23:39:00.001+02:00

Już za chwilę kolejna książka dla wielbicieli serii z wydawnictwa Dwie Siostry, szumnie zapowiadana M.O.D.A. Zorro ekspertem w modzie książkowej chciałby się widzieć, więc wyrokuje, że i ten tom spotka się z dużym zainteresowaniem Polaków. Autorka, Katarzyna Świeżak, tropicielka trendów, prezentuje co następuje, a rysuje Katarzyna Bogucka.

Wygląda tajemniczo? Jeszcze tylko kilka dni. Niecierpliwym wyjawię, że autorki przygotowały niezły przekrój tematu, omawiając najciekawsze ''wynalazki'' ostatnich... 150 lat (dżinsy!). Torebki, sukienki - naturalnie, także perfumy; dziwadła i oczywiste oczywistości. Ikony popkultury.

Chyba nie muszę Wam tłumaczyć, że ta książka będzie się sprzedawała nie tylko wśród obywatelek i obywateli, którzy dochowali się potomstwa? Zatem przypomnę tylko, że autorkami koncepcji serii (czyli pomysłu na książki D.O.M.E.K., D.E.S.I.G.N. i M.O.D.A.) są Dobre Kobiety z Dwóch Sióstr i im przede wszystkim należą się wielkie brawa. Te to dopiero mają nosa do trendów!

M.etki
O.bcasy
D.żinsy
A.didasy
Katarzyna Świeżak
il. Katarzyna Bogucka
wyd. Dwie Siostry 2011
stron 144

Szwedzkie dzieciństwo 1

2011-06-27T01:31:00.003+02:00

Szwedzkie dzieciństwo 1, czyli to, czego być może nie wiecie o swojej ulubionej literaturze skandynawskiej (dla dzieci)...

* * *

Inger Sandberg (1930) i Lasse Sandberg (1924-2008) - szwedzka para, która tworzyła dla dzieci. Mają na koncie ponad 100 książek i popularność nie tylko w Szwecji (choć nie w Polsce). Właściwie pisząc o nich nie wiadomo, na co najpierw się powołać - czy na pierwszy hit, czyli serię o małej Annie, czy może późniejsze książki o duchu, a może jednak o Lenie? Anną miała być ich nienarodzona córka, która okazała się być Mathiasem. Mathias oczywiście także doczekał się książki o sobie, podobnie jak pierwsza córka Lena i każde pojawiające się dziecko w ich rodzinie (wspaniali dziadkowie nie pominęli także wnuków).

Inger pisze, Lasse rysował. W 1974 zostali uhonorowani nagrodą Astrid Lindgren i była to tylko jedna z wielu nagród, którymi mogli się poszczycić. Pracowali także nad książkami edukacyjnymi. Tu możecie zobaczyć szwedzki plac zabaw w Högbo, a na nim Laban, Farnrorn, Lilla Anna i inni.

Czerwony dzień Niklasa (1964) jest częścią dzieciństwa mojej koleżanki-równolatki ze Szwecji. Niklas to imiennik syna Inger i Lasse, urodzonego w 1955 roku.

Takie książki dostawały szwedzkie dzieci, jeśli rodzice wspaniałomyślnie zapisali je do klubu książki Alla Barns Bokklubb. Klub powstał w 1977 roku i miał na celu dostarczanie wydawnictw najwyższej jakości do najmłodszych obywateli Szwecji. Za ideą czytania, także głośnego stała przede wszystkim Astrid Lidgren, choć sam klub powołała do życia szwedzka dziennikarka, Marianne von Baumgarten. Klub działa po dziś dzień. Ma swoją stronę. W dzisiejszych czasach polecają Mamę Mu, jednocześnie lojalnie ostrzegając, że czytanie wciąga i może mieć wpływ na rozwój twojego dziecka!

Książki małżeństwa Sandbergów były oczywiście przerabiane na animacje właściwie natychmiast po publikacji w formie papierowej. Powstawały także filmy aktorskie. Tak na przykład wyglądał film o Niklasie - Niklas Önskedjur na podstawie książki z 1968 roku.

Na ekran telewizorów dostał się też Mały Duszek, czyli Lilla Laban.

Tu można zobaczyć, jak prezentują się mała Anna (Lilla Anna) i długi wujcio (Långa Farbrorn)

Niklas röda dag
Inger i Lasse Sandberg
wyd. Nordisk Bok 1990
(oryg. Almqvist & Wiksell 1964)
stron 27

Tort Thé

2011-06-24T19:01:00.001+02:00

Thé Tjong-Khing urodzony w 1933 roku w chińskiej rodzinie w Indonezji. Mieszka i pracuje w Holandii. W zeszłym roku został laureatem nagrody Maxa Velthuijsa, ustanowionej w 2006 roku przez ówczesną minister edukacji.

Fakt, że tworzy książki obrazkowe, czyli picturebooks, zdaje się być naturalnym następstwem jego życia: Chińczyk w Indonezji, emigrant w Holandii, miłośnik (i autor) komiksów. Motyw pozajęzykowego pozorumiewania się obrazem przewija się przez całą jego twórczość. Polecam ciekawy program telewizji francuskiej (1972 rok), w którym jako jeden z trzech rysuje fikcyjny komiks na żywo. Jak podkreśla narrator to jedyny sposób na porozumienie trzech twórców, którzy nie mówią po francusku. Dostrzegam w tym pewną dozę humoru, bo nie sztuką jest ''nie mówić po francusku''. W programie Du tac au tac oprócz Thé Tjong-Khinga "nie mówią po francusku" Włoch, Guido Crepax oraz Hiszpan, Esteban Maroto. A TAK bohater dzisiejszego wpisu radzi sobie z wyzwaniami rzucanymi przez współczesne dzieci. Ukryte pod ''TAK". W tym momencie przewrotnie dam także wywiad z Thé Tjong-Khingiem po niderlandzku. Obraz powie wiele: człowiek o dużym poczuciu humoru.

W Polsce wydano jedną jego książkę i nie było jej w powyższym nagraniu. Gdzie jest tort? to pierwsza z trylogii, którą pozwolę sobie nazwać na potrzeby bloga niewyrafinowanym Dzieje tortu. Napisana w 2004 roku, wydana w Polsce w 2008.

A na świecie...

Część druga.

W Niemczech Picknick mit Torte, książka prezentowana w tym roku przez Niemców na Warszawskich Targach Książki.

Część trzecia...

W krajach ościennych Verjaardag met taart lub inaczej La fête d'anniversaire, czyli Tort urodzinowy, gdyby u nas wydano. 2010 rok.

* * *

Polski Tort już zjedli, zmietli z księgarń, wyczyścili półki, więc upolowanie go nie będzie proste. Ale nie martwcie się, podobno wkrótce dodruk.

Spadnie, czy nie?

Dlaczego ma zabandażowany nos?

Skąd ta rozpacz?

Wszystkim, którym zawiłości azjatyckiej kultury mieszają w głowie wyjaśniam: autor ma nazwisko Thé.

Gdzie jest tort?

Thé Tjong-Khing

format 24,5 x 28,5

stron 32

okładka twarda

wydawnictwo EneDueRabe 2008

Ptaszek

2011-06-23T19:37:00.003+02:00

Nieustraszona tropicielka zwierząt w ilustracji, czyli autorka bloga Animalarium przypomniała niesamowitą animację z 1958 roku. Treść to kanadyjsko-francuska absurdalna rymowanko-wyliczanka, w której ptaszek jak coś straci, to odzyskuje potrójnie, a autorem, który wziął ją na warsztat jest Norman McLaren (1914-1987) - utytułowany animator kanadyjski, zdobywca Oscara za Sąsiadów (Voisins, 1952 rok), Srebrnego Niedźwiedzia za Rythmetic (1956 rok) i nagrody BAFTA za Pas de deux (1969). Norman McLaren animuje, a piosenkę Mon Merle śpiewa Trio Lyrique of Montreal.

Jeśli chcecie zgłębiać twóczość McLarena dalej, polecam tę stronę i w ogóle zasoby National Film Board of Canada. W zeszłym roku w Centrum WRO można było oglądać retrospektywę Normana McLarena.

Czytanie obrazów

2011-06-23T01:00:00.001+02:00

Hasło > czytam tylko to, na co mogę patrzeć < można pociągnąć dalej. Ciągnę zatem dalej i niniejszym dedykuję obrazkową zorroodnogę wszystkim, którzy doszli do perfekcji i do czytania nie potrzebują nawet słów.

www.obrazkowe.blogspot.com
do wyboru / do koloru

Twórz telewizję w Warszawie

2011-06-23T00:34:00.000+02:00

Twórz telewizję na letnich warsztatach "Media w wielkim mieście".

Zaprzyjaźniona Fundacja Dobrego Obioru proponuje zajęcia z doświadczonymi dziennikarzami w profesjonalnym studiu telewizyjnym, podczas których wasze dzieci samodzielnie stworzą serwis informacyjny, a przy okazji nauczą się CO (I KTO) ZA TYM STOI.

Masz w domu gimnazjalistę, który nie załapał się na żaden wyjazd? Interesuje się on lub ona dziennikarstwem? Może zainteresują go warsztaty w telewizji? Tam nauczą nie tylko warsztatu telewizyjnego, ale przede wszystkim krytycznego podejścia do mediów.

Więcej na stronie Fundacji Dobrego Odbioru.

Francuzi

2011-06-21T02:03:00.000+02:00

Na Targach w Warszawie. Trochę późno, ale cóż.

Trochę wspominałam przy okazji wpisu targowego.
Teraz wizualizacje.

* * *

Oczywiście przywieźli Saisons albo z angielska Seasons. Autor: Blexbolex.

Oraz Małego księcia w wersji POP-UP (ciągle dobry, mimo że przestrzenne fajerwerki dodane).

Także 10 Marion Bataille.

Teraz już bardziej tradycyjnie.

Imagier - świetna książka o kolorach - duetu, który lubię od dawna - Francesco Pittau i Bernadette Gervais. Tu wspominałam o ich sztandarowej serii. Od dawna zbieram się, żeby pokazać Out of Sight. Francuzi wzięli też do Warszawy ich serię o Kakao.

Gaëtan Dorémus i jego Rhino des villes. Trochę mało charakterystyczna dla jego twórczości. Warto zajrzeć na stronę ilustratora. Powita Was świnia. Tymczasem nosorożec. Trochę tu, resztę możecie znaleźć na wspomnianej już stronie. Bardzo udana.

Le petit chaPUBron rouge - Pastiż Czerwonego Kapturka, w którym dziewczynka w czerwieni przy okazji zachwala produkty konsumcji masowej. Pisze Alain Serres, rysuje Clotilde Perrin. Francuzi przywieźli też inną książkę tej ilustratorki, zaspokajającej gusta czytelników z głównego nurtu, że tak się wyrażę. Tout autour de moi.

Albumy dla wielbicieli roślin i zwierząt.

Petites et grandes histoires des animaux disparus Hélène Rajcak i Damiena Laverdunt. Napisana i zilustrowana wspólnie. Pełna robiących wrażenie grafik.

Inventaire illustré des fruits et légumes Virginie Aladjidi i Emmanuelle Tchoukriel. Zapraszam na stronę tej ostatniej. Uczta dla oka spragnionego ''takich rzeczy''.

L'homme qui plantait des arbres Jean Giono. Nowoczesna interpretacja starej noweli, O człowieku, który sadził drzewa z ''elementami wystającymi''. Tekst, mimo że napisany w 1953 roku, nadal ważny i na temat. Polecam wszystkim związanym z ekologią. Tu więcej na ten temat.

Świetne wydana, choć skromna seria filozoficzna. Każda książka z serii interesująco zilustrowana przez innego artystę. M.in.

Le fantôme de Karl Marx i Donatien Mary
La Mort du divin Socrate i Yann Le Bras
Le Oui de Paul Ricoeur i Eunhwa Lee
Le Meilleur des Mondes possibles i Julia Wauters.

Eunhwa Lee

Donatien Mary

Yann Le Bras

Julia Wauters

Ciąg dalszy (może nastąpi)...

Rotrothorn

2011-06-20T16:49:00.003+02:00

Květa Pacovská zaprasza do zabawy.
Udział biorą:
Kritzelmännchen (nazwijmy go Ludkiem)
Lochlochlocher (Dziurdziurdziurnik)
Rosa-Rhino (Nosorożyca Róża)
Karo-Rhino (Kwadraciak, kuzyn Elmera)
Kubushorn (Kubiściak)
Schwarzhorn (Czerny)
Streifenhorn (Pasiak)
Mitternacht-Rhino (Północniak)
Punktpunktpunkter (Kropkropkowiec)
Tastenhorn (Dotykowiec),
a także
Sonne (Słońce)
Mond (Księżyc)
oraz tytułowy Rotrothorn (bardzo czerwony)

Bawisz się z nimi?

Był sobie Ludek. Samotny na środku kartki.
Postanowił narysować dla siebie przyjaciela.
Rotrothorna - Bardzo Czerwonego.
Mało mu było.
W poniedziałek stworzył Dziurdziurdziurnika. Bądź mym przyjacielem. Natychmiast.
Mało mu było.
We wtorek narysował Różę i Kwadraciaka. Przyjaciółmi mi bądźcie.
W środę stworzył Kubiściaka. Z nim także chciał się zaprzyjaźnić.
W czwartek powstał Czerny z Pasiakiem. Nie mieli wyjścia. Dołączyli do grona.
W piątek zbudował Północniaka.
Sobota należała do Kropkropkowcka i Dotykowca.
Ludek poukładał ich wszystkich do snu.

A jakiego nosorożca wy stworzycie?

Rotrothorn
Květa Pacovská
format: 24 x 23 x 2,5 cm
okładka miękka tektura składana
wyd. Ravensburger 1999

Joanna Concejo - galeria

2011-06-16T01:26:00.002+02:00

Galeria książek Joanny Concejo.

Il signor Nessuno/ Pan Nikt
tekst i ilustracje Joanna Concejo
wydawnictwo Topipittori (2008)

Au Clair de la Nuit / W świetle nocy
tekst Janine Teisson
ilustracje Joanna Concejo
wydawnictwo Møtus (2009)

L'angelo delle scarpe/ Anioł od butów
tekst Giovanna Zoboli
ilustracje Joanna Concejo
wydawnictwo Topipittori (2009)

Entrez!/ Wejdźcie!
tekst Sebastien Joanniez
ilustracje Joanna Concejo
wydawnictwo Rouergue (2010)

Cuando no encuentras tu casa/ Gdy nie możesz znaleźć drogi do domu
Paloma Sanchez Ibarzabal
ilustracje Joanna Concejo
wydawnictwo OQO (2010)

I cigni selvatici / Dzikie łabędzie
tekst Hans Christian Andersen
ilustracje Joanna Concejo
wydawnictwo Topipittori (2011)

Zimbo Arturo Abad
ilustracje Joanna Concejo
wydawnictwo OQO (2011)

Więcej o ilustratorce w poprzednim wpisie. Tam także wywiad.