Gdyby patrzeć na książkę dziecięcą przez pryzmat tradycyjnych mediów (odwieczna świąteczna mantra ignoranta: "jak wybrać w powodzi szmiry"), można by dojść do wniosku, że po Szancerze pozostała niezałatana czarna dziura, z której zieje przygnębiająca pustka ("kiedyś to były książki!").
